Mijn verleden

Iedereen heeft een verleden. Een verhaal, een uniek pad dat ons vormt tot de persoon die we vandaag zijn. Elke keuze die je maakt zal effect hebben op de toekomst. Die, op dat moment, nog zeer onduidelijk is. Moest ik kunnen teruggaan in de tijd, dan had ik het heel anders aangepakt. Maar tot tijdreizen een verre droom blijft, zal ik me moeten neerleggen met het leven en hoe dit gegaan is.

De eerste levensjaren

Van mijn eerste acht levensjaren, tot de scheiding van mijn ouders, zijn mijn herinneren vaag. De weinige herinneringen die ik heb zijn voornamelijk aan mijn toenmalige babysit. Bovendien zijn het zo goed als de enige liefdevolle herinneringen die ik heb. Hoe hard het ook voor mijn ouders klinkt, het waren shitty parents. Ze hebben in het begin gefaald, ze zijn gefaald in hun rol als ouder.

Niet enkel in de manier waarop ze ons opgevoed hebben maar ook in de liefdeloze omgeving waarin ik ben opgegroeid. Daarbovenop komen de ruzies s’avonds waarvan ze waarschijnlijk dachten dat die niet te horen waren. 

Velen beseffen niet wat de impact van partnergeweld heeft op de kinderen. Hoe het een leven tekent. Dat er een grote kans is dat de kinderen bewust of onbewust in een gelijkaardige situatie terecht komen. Omdat ze een “normale” verstandhouding tussen geliefden niet kennen.

Uiteindelijk zijn mijn ouders gescheiden omdat mijn mama mijn pluspapa had leren kennen. Waardoor ze besefte dat er meer in het leven was, en dat zij ook meer verdiende dan een liefdeloos en verbaal gewelddadig huwelijk. Bovendien liet hij haar inzien dat ze als ouder enkele zware fouten had gemaakt. Waarvoor ze tot op de dag van vandaag enorm haar best doet om deze recht te zetten. Voor mezelf kan ik zeggen dat ik het haar vergeven heb. Gedeeltelijk door mijn eigen ervaring. En gedeeltelijk omdat ik geloof in tweede kansen.

Overlever Liese in haar jonge jaren. Een foto van haar derde verjaardag. Inclusief kroon en bijhorende kaart.
Overlever Liese samen met haar jongere zus. Beide zijn ze op deze foto nog kinderen. Liese heeft haar zus op de schoot.

Mishandeling

De eerste weken, maanden, zelfs jaren na de scheiding waren enorm zwaar. Het eerste “obstakel” in de scheiding waren de kinderen: ik en mijn zusjes en broer. Wie zou wanneer voor ons zorgen? Wie zou voor wat financieel zorgen? En ontelbare vragen zonder antwoord. Al snel werd duidelijk dat mijn papa niet de juiste persoon was om voor ons alleen te zorgen. Hij had simpelweg de capaciteit niet om voor 4 jonge kinderen in zijn eentje te zorgen.

Waardoor fysiek geweld geen zeldzaamheid was. Wat niet wil zeggen dat dit daarvoor niet voorviel. Toch kan ik mij hier zeer weinig van herinneren. Ik denk enerzijds omdat voor zover ik mij het kan herinneren, het niet naar mij gericht was. Maar daarnaast ook omdat mensen de neiging hebben om traumatische ervaringen op te sluiten. Al was er wel degelijk fysiek geweld aanwezig. Vooral naar mijn broer toe, rond de geboorte van mijn middelste zusje, zie je hem op foto’s staan met een blauw oog.

Natuurlijk is het voor mijn broer “erger” want hij was op dat moment het directe slachtoffer. Maar dat wilt niet zeggen dat ik geen slachtoffer was of ben. Je ziet als kind iemand die je graag ziet pijn gedaan worden door een ouder. Iemand die je graag ziet en ergens naar opkijkt. Een andere situatie die ik me vaag herinner is dat mijn vader mijn jongste zusje na een lange slapeloze nacht door elkaar schudde omdat ze niet ophield met huilen. Of hoe hij kwaad werd omdat de andere gevallen was tijdens het spelen.

Politie

Ik hoor je denken, ouders zijn toch met twee? Klopt. Na enkele situaties heb ik dan ook mijn verhaal aan mijn mama gedaan. Die op haar beurt hier melding van gedaan heeft. Maar op het moment dat de politie actie wou ondernemen pasten wij ons verhaal aan. Het is werkelijk straf hoe een slachtoffer de dader beschermt. Deze bescherming heb ik trouwens jarenlang gedaan tegenover mijn ex partner. Maar dat is een punt waar ik later op terug kom.

Uiteindelijk zijn we op een punt waarop ik niet meer bij mijn vader kom. Ik ben een tijd eenmaal per week gaan eten. Maar dat was niet meer waar ik gelukkig van werd. Ik ging enkel om mijn vader en stiefmama een plezier te doen. Waardoor ik me op een bepaald ogenblik afvroeg of mijn eigen geluk niet het belangrijkste was, waarop het antwoord, zonder aarzelen, ja is.

Overlever Liese samen met haar broer en twee zusje. Op de foto zie je de kinderen in het ziekenhuis, ze zijn op bezoek bij de jongste van de vier. Het jongste zusje is namelijk net geboren.

De ex partner

Gaandeweg heb ik mijn ex-partner leren kennen. In de zomer van 2014 om exact te zijn. Als ik ernaar terug kijk is het best grappig en zielig hoe ik bij hem terecht ben gekomen. Want ik had een enorme crush op zijn jongste broer. En via hem heb ik mijn ex-partner leren kennen. Omdat zijn jongere broer niet dezelfde gevoelens als mij deelde ben ik meer tijd met mijn ex gaan spenderen. Wat uiteindelijk is uitgemond in een relatie.

2 gedachtes over “Mijn verleden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s