Hoop

Hoe date je nadat je slachtoffer bent geworden van partner, seksueel, fysiek, of ander geweld. Of kort gezegd na trauma? Hoe leer je ooit nog jezelf graag te zien, je waarde te respecteren? Of simpel je dagdagelijkse leven weer op te pikken? Het is maar een greep uit de vragen die ik mij de afgelopen maanden gesteld heb. En ik kan je beloven, je krijgt niet overal een antwoord op maar samen komen we er uit.

Emoties

De eerste dagen na mijn ontsnapping waren zeer emotioneel. In het begin durfde ik niet alleen naar buiten. Ik ben zelfs enkele dagen aan zee bij mijn grootvader gaan logeren omdat mijn eigen omgeving me te hard deed denken aan de gruwelijke mishandelingen die overal in huis hadden plaatsgevonden.

Uiteindelijk heb ik mijn bezoek aan mijn grootouders ingekort en ben ik naar huis gekomen. In plaats van dat ik dacht tot rust te komen werd ik knettergek. Ik was panisch, sliep en at zo goed als niet en voelde me gevangen door mijn eigen emoties. Op dat moment had ik nog steeds geen volledig besef van de ernst van de situatie.

Een kleine week na mijn ontsnapping vroeg ik dan ook aan mijn mama om een bepaalde video te bekijken met de vraag ” Is het zo erg als ik denk of beeld ik me iets in”. Deze video bevatte expliciete beelden van het misbruik gefilmd door hem met mijn gsm. Deze beelden dienden als kwelling en mochten niet verwijdert worden.

Deze video bleek mijn redding te zijn. De dag daarna ging ik klacht neerleggen wegens mishandeling: fysiek, mentaal en seksueel. Met mijn video en andere stukken als bewijs. Tijdens mijn verklaring werd mijn ex partner aangehouden. Wat het begin was van een lange procedure, die tot op de dag van vandaag nog loopt.

De draad oppikken

Mijn ex partner zat vast. De directe dreiging dat hij mij iets aan zou doen was verdwenen. Soms zeg ik wel eens dat niet het seksuele en fysieke geweld het ernstigste is maar dat het mentale het zwaarste doorweegt. Hiermee bedoel ik dat deze vorige van “kortere” duur zijn. Een wonde heelt maar een herinnering gaat niet weg.

Ook al was hij weg, elke nacht achtervolgde hij mij. Nachtmerries werden stilaan een zekerheid en het leek wel alsof ik telkens opnieuw de gruwelen moest doorstaan. Nu, 8 maanden verder, lukt het om stilaan de draad op te pikken. Dit niet zonder vallen of opstaan.

Elke dag is een nieuwe dag en een nieuwe uitdaging. Sommige dagen gaan goed, andere niet. Het belangrijkste is om hier vrede mee te sluiten. Wees trots op jezelf, echt waar. Wees trots op de persoon die je bent als je in de spiegel kijkt. Wees trots op wat je bereikt hebt. Wees boos en blij. Wees gelukkig en verdrietig. Wees alle emoties die je wil zijn.

It’s okay to be not okay

Waarom

Nu blijft de hamvraag waarom. Of eerder waarom mijn blog, waarom mijn ziel openleggen. Waarom mijn demonen prijsgeven. Verklaar mij zot of moedig, welke het beste past ben ik zelf nog niet uit. Maar wat ik wel weet is dat er meerdere overlevers zijn. Misschien met een “erger” of minder “erg verhaal. Trouwens een woord dat ik niet graag gebruik. Kortweg omdat iedereen zijn verhaal “erg” is. En je zelf als buitenstaander niet kan oordelen hoe moeilijk dit is voor een ander.

Maar voor diegene, die andere overlevers en alle dierbaren daarrond. Je bent niet alleen. Mijn verwerkingsproces is nog lang niet gedaan. Maar door mijn verhaal te delen met anderen hoop ik een antwoord te kunnen bieden op sommige van jouw vragen. Misschien help ik je wel door bepaalde keuzes wel of niet te nemen. En misschien leer ik omgekeerd wel bij van jou.

Een gedachte over “Hoop

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s