Emoties

Iemand zei mij ooit dat het oké is om emoties te voelen. Dat ze bestaan om op te nemen en te beleven. Meer zelfs, dat je ze moet voelen. Of het nu gaat om woede, angst of geluk. Stuk voor stuk mogen ze er zijn. Toch merk ik dat ik dag in dag uit moeite heb met het tonen van emoties. Of zeggen wat ik wil. Dat ik vastloop op die belangrijke en vooral menselijke behoefte. En dat dat spijtig genoeg een gevolg is van de gruwelen die ooit plaatsvonden.

Woorden

Woorden zijn mijn manier om mijn gevoelens uit te drukken. Meer zelfs ze dragen mijn dromen, mijn angsten, mijn hoop voor de toekomst. Ze zijn mijn redmiddel in donkere tijden en geven kracht op dagen zoals vandaag. Mijn woorden zijn mijn stem, mijn toevlucht. Ik gebruik ze om mijn emoties en diepste verlangens te delen.

Ze zijn mijn meest unieke eigenschap. En de eigenschap waar ik het trotste op ben. Woorden zijn mijn manier om kunst te maken. Kunst met een betekenis. Ik gebruik ze momenteel om de donkerste plekken van mijn ziel bloot te leggen. In de hoop dat ik er iemand mee help. In de hoop dat ik de wereld een beetje mooier maak. Maar mijn woorden worden niet volledig benut. Ze hebben nog een lange weg af te leggen voor ze ooit op hun begin punt waren. Want hoe vrij en open ik vandaag ook spreek, dat was niet altijd “toegestaan”.

Afstraffing

Voor een buitenstaander is het soms moeilijk in te schatten wat de impact is van de verschillende soorten misbruik. Je kan je moeilijk inleven in wat wij “overlevers” voelen. En daarmee wil ik allesbehalve een verdeeldheid creëren. Maar mishandeling gaat verder dan ongewenste seksuele handelingen. Het gaat verder dan slagen en onmenselijk gedrag. Het zit dieper geworteld.

Mijn ex-partner gebruikte mijn emoties tegen mij. Ze waren een middel om mij te straffen. Voor elke traan of verkeerde reactie werd ik afgestraft. Als hij mij pijn deed en ik uiteindelijk na minuten lange mishandelingen begon te huilen werd ik nog harder geslagen. Mijn emoties, op die momenten angst, pijn en verdriet waren in zijn ogen onterecht. Hoe harder ik bijvoorbeeld huilde, hoe harder hij sloeg.

Elke emotie was verkeerd. Soms was ik niet gelukkig genoeg of juist te gelukkig. Hij bepaalde hoe ik moest reageren en op welke manier. Van “blijer” zijn als hij mij verkrachtte tot minder gekwetst als hij mij uitschold. Na jaren aan afstraffing, of misschien beter conditionering, leerde ik mijn emoties uit te schakelen. Al is uit schakelen een verkeerde benaming. Ik leerde ze verstoppen en leerde om te leven op een automatische piloot

Terugdraaien

Daar stond ik dan ineens. Die avond dat ik mijn ex-partner verliet was de eerste keer dat ik alle emoties uit die jaren aan mishandeling toe liet. Ik reed op een laatste sprankeltje hoop naar huis. En daar stortte ik in. Die emoties die ik jaren had moeten verstoppen kwamen naar boven. Een oergeluid, pure emotie. Pure pijn.

En toch, in die veilige omgeving borg ik wederom mijn emoties op. Vanaf toen begon het proces om die conditionering terug te draaien. Om het gedrag dat ik geleerd had om mijzelf te beschermen terug te draaien. Ik moest leren om te praten en mijn emoties te uiten. Of ik me nu gefrustreerd of gelukkig voelde. Elke emotie op de schaal mocht en moest getoond worden.

Lange weg

Vandaag, bijna tien maanden nadat ik ontsnapte is de weg nog lang. Op sommige dagen lukt het om mijn emoties te tonen. Dan kan ik ze benoemen, kan ik benoemen hoe het voelt en laat ik ze toe. Zo overleef ik mijn paniekaanvallen en stress situaties. Maar op andere dagen bevries ik en val ik in oude gewoontes.

Dan sluit ik me op. Dan stop ik met praten en kruip ik weer in mijn cocon. Het is niet dat ik niet wil. Allesbehalve, ik wil dan juist roepen dat ik me ( meestal) slecht voel. Maar dat doe ik niet. Ik krimp ineen en mijn gedrag verandert. Voor een buitenstaander valt dit niet op maar voor mijn omgeving is dit soms een dagelijkse strijd om mij uit mijn schulp te halen.

Waarom? Diep in mijzelf blijf ik bang dat ik gestraft zal worden. Rationeel weet ik dat niemand zo is als mijn ex-partner. Maar emotioneel gezien blijf ik angstig. Het heeft mede met vertrouwen te maken en mede met mijn verwerkingsproces. Elke dag zet ik stappen. Zoals ik vandaag weer een stap in de goede richting zet om erover te praten.

Laat ze toe

Mijn, en misschien wel iedereens grootste werkpunt, is om emoties toe te laten. In onze maatschappij van vandaag verwachten we dat elke dag een goede is. En ja daar streven we met zen allen naar. Maar dat is niet het geval. Voor mij zeker niet. vier van de zeven dagen zijn kut dagen. Maar dat is oké.

Het is oké om je te voelen hoe je je voelt. Het is oké om je emoties en gevoelens toe te laten. Hoe beangstigend dat ook kan zijn. Als ik soms toch uit mijn schulp kruip dan merk ik de kracht van mijn emoties. Ze zijn mijn woorden, mijn wapen. Ze maken mij uniek. En dat is iets wat niemand je ooit mag en nog zal afnemen. Daar zorgen we samen voor.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s