Het proces

Na misbruik heb je de keuze om de dader aan te geven. Welke optie je ook kiest, je moet deze beslissing nemen op basis van je eigen gevoel. Maar als ik je één tip kan geven, ik zou hem/haar aangeven. Dat is de beslissing die ik uiteindelijk genomen heb. Ondanks de grote impact op mijn mentale gezondheid, ben ik blij dat ik deze keuze genomen heb. Niet voor mijzelf maar voor zijn mogelijks toekomstige slachtoffers.

Geluk

Het is zo fout om het woord geluk te gebruiken in deze context. En toch doe ik het. Ik heb geen geluk gehad met de gruwelen die gebeurt zijn. Maar ik heb geluk gehad met zijn arrogantie en het correcte optreden van de politie. Spijtig genoeg is het een feit dat hier in België meer als de helft van de verkrachtingszaken die bij het parket komen, geseponeerd worden. Dit blijkt uit officiële cijfers. Wat hallucinant is. Daarnaast worden er dagelijks gemiddeld 10 verkrachtingen aangegeven.

Maar denk maar aan al die personen die bang zijn, zich schamen of het opgeven om klacht in te dienen wegens de vaak milde straffen. Als ik naar deze cijfers kijk dan ben ik ergens dankbaar. Want zoals eerder vernoemd is de arrogantie van mijn ex partner mijn redding geweest. Hij leverde het perfecte bewijs. Waardoor ik aangifte kon doen met waterdicht bewijs.

Waarom

Maar waarom ben ik aangifte gaan doen? Nu, maanden na mijn aangifte lijkt het voor mijzelf logisch dat ik deze beslissing heb genomen. Maar als ik terugga, dan voel ik de emoties. Ik voel angst, schaamte,… Angst voor hem, dat mijn aangifte niets zou teweeg brengen en hij instant weer op vrije voeten zou zijn. Schaamte omdat ik mij schuldig voelde. Schaamte omdat ik mijn video’s zou overhandigen aan een parket. Waar er een dozijn onbekenden mijn meest kwetsbare vorm zouden zien.

En toch heb ik die keuze gemaakt, niet voor mijzelf. Wat de uitspraak ook zal zijn. Voor mij is het te laat. Het kwaad is geschied. Het trauma kan niet meer weggehaald worden. Waarom deed ik het dan wel? Voor de andere vrouwen. Voor de maatschappij. Om hen te beschermen tegen zo een gruwelijk monster. Ik had het mijzelf nooit vergeven als ik niet alle moeite van de wereld had gedaan om hem tegen te houden. Om hem te weerhouden van anderen pijn te doen.

Aangifte

Uiteindelijk besloot ik hem aan te geven bij de politie. Pas op het moment dat ik daar in dat kleine kamertje zat kwam de realisatie. Deze werd groter naarmate de houding van de recherche veranderde. Hun blik werd zachter, de aanpak voorzichtiger terwijl mijn zenuwen stegen. Zelfs tijdens dat ik mijn verhaal deed bleef ik de schrik hebben dat ze mij niet zouden geloven. Of dat het niet “ernstig” genoeg zou zijn.

Tijdens het gehele proces van aangifte, tot klacht en voorleiding bij de onderzoeksrechter ben ik dankbaar voor de steun en goede begeleiding van zowel de recherche als mijn naaste omgeving. Na mijn aangifte bleek dat mijn ex-partner tijdens mijn eerste verhoor in voorhechtenis genomen werd. Wat voor mij toch belangrijk was. Het gaf mij het gevoel dat ik gehoord werd. Meer zelfs dat ze mij geloofden.

Tijdens het vooronderzoek werd alles doorgenomen. Van mijn geloofwaardigheid tot psychologische en psychiatrische testen. Het waren uitputtende weken waarin ik van de politie naar de rechtbank liep en omgekeerd. Na vijf maanden was het eindelijk zover en kwam er een uitspraak

Confrontatie

Eind mei stond er een raadkamer gepland waarbij er twee topics op de agenda stonden. Enerzijds de verlenging van de aanhouding en anderzijds een eventuele uitspraak. Het is namelijk zo dat in zeer uitzonderlijke gevallen er een uitspraak word gedaan tijdens zo een raadkamer. Waardoor een zaak niet hoeft voor te komen voor de correctionele rechtbank.

Op voorhand had ik de vraag gekregen of ik hierbij aanwezig wou zijn. Moest ik gaan dan zou dat betekenen dat ik mijn ex-partner weer zou terugzien. En dat deed ik ook. Die vrijdag in mei was één van de meest stresserende dagen uit mijn leven.

Waarom? Wel simpelweg omdat ik de confrontatie moest aangaan. Ik moest mijn ex-partner laten zien dat hij mij niet klein gekregen had. Met een bang hartje stapte ik dan ook de rechtszaal binnen met aan mijn zijde mijn mama en beste vriendin. Vanaf het eerste oogcontact met hem barste ik in tranen uit. Het waren tranen van angst, realisatie en opluchting.

Achteraf ben ik “blij” en niet blij met mijn keuze. Ik ben blij omdat ik hem in de ogen heb kunnen kijken en laten zien dat niet hij, maar ik gewonnen was. Ik was blij omdat ik hem had kunnen aankijken in de ogen en mijn macht en kracht had kunnen laten zien. Ik was blij omdat ik mijn verhaal had kunnen doen tegen de rechter en haar gevolg. Maar ik was niet blij omdat de confrontatie zeer zwaar viel. Zwaarder dan verwacht. Het haalde de wonde weer open.

Eind in zicht

Na die vrijdag hoopte ik dat er eindelijk een einde zou komen aan de gruwelen. Dat hij eindelijk zijn straf zou krijgen. En vooral dat ik een deel van het trauma zou kunnen afsluiten. Maar niets is minder waar. Zoals verwacht ging hij in beroep en vroeg hij op het laatste nippertje een extra expert.

Een einde is er dus nog niet in zicht maar het is oké. Hij mag proberen om het te rekken maar als we eerlijk moeten zijn weten we allemaal welke toekomst hem te wachten zal staan. Achteraf ben ik tevreden met mijn keuze. Ondanks de stress en de nachtmerries ben ik er van overtuigd dat dit de juiste keuze was. En moest ik terug kunnen gaan in de tijd, dan zou ik het exact hetzelfde doen.

9 gedachtes over “Het proces

  1. Kathleen Belmans

    Zoals jij het beschrijft, voel ik mezelf mee aanwezig, dicht bij je. Ik hoop dat andere slachtoffers hier kracht uit putten voor hun verwerking, voor hun stappen die ze al of niet nog zullen zetten. En vooral, dat dit jou helpt met jouw verwerking. We zijn er voor je! 🥰

    Like

      1. Torfs

        Als ik het op voorhand had geweten , had ik geen klacht ingediend tegenover mijn ex . Veel bewijzen en toch geseponeerd . U word dan nog eens psychisch mishandeld door uw ex , want hij weet ook dat het geseponeerd is , en u heeft heel uw privatie moeten blootleggen , wat heel vernederend is

        Like

      2. Bedankt voor je reactie! Elk verhaal is natuurlijk anders. Ik vind het heel spijtig om te horen dat je zaak toch geseponeerd is. Ik begrijp volledig hoe het voelt om alles open en bloot te moeten geven aan een gerecht of advocaten of eender wat. Ik wens je enorm veel steun en moed toe. Weet dat je niet alleen bent en wat er ook gebeurt, dat de ex-partner niet gewonnen heeft.

        Like

Laat een reactie achter op Christiane Heylen Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s