Jezelf graag zien

Voor mij was mijzelf weer graag zien één van de moeilijkste uitdagingen van het afgelopen jaar. En zelfs vandaag worstel ik met het concept zelfliefde. Ik vertrok bij mijn ex-partner met 0.0% zelfliefde, zelfvertrouwen of hoop. Vandaag kan ik met trots zeggen dat ik al een deel teruggevonden heb. Ookal is de weg nog lang, zowel ik als jij moet trots zijn op de stappen die we gezet hebben.

Tienerjaren

problemen met jezelf graag zien is geen “privilege” van een slachtoffer van mishandeling of misbruik. Dat besef ik maar al te goed. Al van kinds af aan heb ik een laag zelfbeeld. In de lagere school werd ik gepest wegens een moedervlek op mijn neus. Woorden als “heks” vielen vaak. Zo erg dat ik er diep ongelukkig door werd. Als 10-11 jarige liet ik dan ook die moedervlek weghalen om de pesterijen te doen stoppen. Achteraf gezien was dat misschien niet de beste oplossing maar toen leek het al mijn problemen rond mijn zelfbeeld even te doen stoppen.

Tegen mijn puberteit was de relatie met mijn gewicht en zelfbeeld geëscaleerd tot een getal onder nul. En toen, tijdens die cruciale jaren leerde ik mijn ex-partner kennen. En hij wist als geen ander hoe hard ik met mijzelf worstelde. Maar in plaats van liefdevolle woorden en steun kreeg ik gemene opmerkingen en pesterijen.

In de jaren die volgde werd ik door hem gepest vanwege mijn weggehaalde moedervlek, ik was fake in zijn ogen. Daarnaast fixeerde hij zich op mijn gewicht. Als er periodes waren waar ik begon met de acceptatie van mijzelf zorgde hij ervoor dat die gevoelens meteen de grond in werden geboord.

Dagelijks zette hij mij op de weegschaal. Als ik volgens hem te veel woog kreeg ik opmerkingen als “dik varken, mijn varkentje,..” naar mijn hoofd geslingerd. Het jarenlange vergrootglas op mijn gewicht zorgde voor een eetstoornis. Ik at niet meer of heel weinig. Als ik “teveel” at gaf ik het over. De dag dat ik bij hem vertrok waren mijn zelfliefde en zelfvertrouwen dan ook volledig verdwenen.

Dieptepunt

Het afgelopen jaar heb ik dan ook elke dag gevochten voor mijzelf. Hopeloos was ik opzoek naar wie ik was. Niet alleen in mijn interesses maar ook naar mijn zelfliefde en vertrouwen. Stillaan leerde ik mijzelf graag zien. Eerst door extra aandacht te besteden aan de dingen die voor mij belangrijk waren in mijn uiterlijk. Ik trok iets vaker die leuke jurk uit de kast of besteedde meer aandacht aan mijn make-up dan in het begin van mijn vertrek bij hem.

Beetje bij beetje kwam mijn gevoel voor mode terug. Maar ook mijn “liefde” voor make-up of leuke nagels. Want als ik eerlijk moet zijn omschrijf ik mijzelf wel als een meisje-meisje. Elke dag zette ik stappen vooruit. Wat niet wilt zeggen dat het enkel maar rozengeur en maneschijn was, allesbehalve. Maar ik vond een pad dat voor mij werkte.

En tot afgelopen week was er geen haan die er om kraaide. Tot er een opmerking viel over mijn uiterlijk of gedrag. En voor het eerst werd ik geconfronteerd met onbegrip. Maar vandaag neem ik vrede mee en begrijp ik het. Voor een buitenstaander kan ik begrijpen dat mijn keuzes soms vreemd lijken.

Zie me voor wie ik ben

Het afgelopen jaar zag mijn omgeving mij uitgroeien tot de persoon die ik vandaag ben. Niet enkel een rasechte overlever maar ook een jonge vrouw. Voor mijn verwerkingsproces was het belangrijk om mij weer “normaal” te voelen. Daarmee bedoel ik dat ik toegeef dat ik de laatste maanden wel eens een gewaagdere of sexy outfit uit de kast trok. Maar dat was niet voor een ander maar dat was voor mijzelf.

Al die keren was ik sterk genoeg om mijn angsten en vooroordelen te overwinnen en vrouw te voelen. En daar draait het om, dat je mij ziet voor wie ik ben. Een jonge vrouw die spijtig genoeg iets gruwelijks meemaakte. Maar ik ben meer dan dat. En als slachtoffer is dat de belangrijkste raad die ik kan meegeven, behandel als zoals we zijn, zoals jezelf bent.

Vandaag de dag wortstel ik nog steeds met mijzelf. De dagen minderen maar ze zijn er nog, en dat is oké. Zoals eerder gezegd vond ik mijn pad en durf ik te dromen van het volledig hervinden van mijzelf. Nu blijft enkel de hamvraag hoe, hoe vond ik mijn zelfliefde terug?

Het antwoord op die vraag is dankzij twee personen. Mijzelf en mijn familie. Die laatste was er de hele rit, ze vierde elke stap, complimenteerde mij, troostte me, gaven me het gevoel dat ik normaal was. En ik ben hen dankbaar voor al die momenten. Daarnaast mijzelf. Hoe ik het juist deed weet ik niet. Maar ergens tijdens het verwerkingsproces besloot ik dat ik de wereld waard was.

Ik besloot dat ik wel mooi was, op mijn eigen manier. Daarbij besefte ik dat ik een uniek wezen ben. Dat we dat met zen allen zijn. En in die gedachtegang besloot ik om de confrontatie aan te gaan met mijzelf en opzoek te gaan naar wie ik ben. Naar wat mij gelukkig maakt en mijzelf te accepteren.

Dus ik droom, ik hoop, ik lach. Ik ben het hoofdpersonage in mijn leven. Dus ik sluit vandaag af met zie jezelf graag. Neem die rol weer terug. En weet, ik zie je graag.

5 gedachtes over “Jezelf graag zien

  1. “De dag dat ik bij hem vertrok waren mijn zelfliefde en zelfvertrouwen dan ook volledig verdwenen” – ik denk, als volslagen onbekende die erg onder de indruk is van je verhaal, dat de dag dat je bij hem wegging je zelfvertrouwen en zelfliefde juist een enorme sprong namen. Er is heel veel moed voor nodig om uit zo’n relatie te stappen en voor jezelf te kiezen.

    Weet je, we maken allemaal dingen mee in ons leven waar we van denken dat het ons kapot maakt, maar als we er doorheen komen en achterom kijken, zien we pas hoeveel sterker ze ons juist hebben gemaakt ❤

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s