Ontkenning

Als je een traumatische ervaring meemaakt, ongeacht dewelke, is er eerst een ontkenningsfase. Dit kan variëren van ontkennen dat een naaste niet is gestorven tot in mijn geval ontkennen dat je slachtoffer bent geworden van misbruik. Volgens mij is deze ontkenning normaal. Maar is er wel een punt nodig waarop je overgaat naar acceptatie. Voor deze week neem ik je mee in mijn ontkenningsfase.

“Dat overkomt mij niet”

De uitspraak die ik geregeld hoorde en zelfs voordien vaak in de mond nam was ” dat overkomt mij niet”. In eerste instantie hopen we dat we nooit slachtoffer worden van zo een gruwel. We rekenen op de basiswaarden van elkaar om een ander geen pijn te doen. Indien we toch met zo een gruwel in contact zouden komen dan gaan we er van uit dat we onszelf verdedigen. Dat we een grens trekken bij de eerste indicaties van geweld en onveiligheid.

Ook ik dacht er zo over. Voordien dacht ik dat ik een sterke jonge onafhankelijke vrouw was die niet met haar liet sollen. Moest dat scenario ook in het leven zo gelopen zijn, dan ja waren we hier vandaag niet. Mijn naïviteit en het altijd goede zien in mensen maakte mij een “perfect” slachtoffer.

Ontkenning

De eerste keer dat hij over mijn grenzen ging was ik natuurlijk geschrokken. Hiermee bedoel ik de eerste keer fysiek geweld. Het was rond de kerstperiode, het had net enorm hard gesneeuwd en er was de afspraak dat ik naar hem zou gaan. Mama vond dat toen geen goed idee, te gevaarlijk. Dus de opties waren dat hij mij kwam halen met de auto ( nog geen 5 minuten rijden), hij naar mij kwam of dat we elkaar niet zouden zien.

Na veel geruzie en verwijten kwam hij mij dan toch halen. Het leek toen wel een enorme opgave voor hem. Bij hem thuis aangekomen ontstond er meteen ruzie met zijn ouders omdat hij mij was gaan ophalen. Ik weet nog dat ik mij niet welkom en boos voelde. Waardoor ik bij hem terug naar huis vertrokken ben.

Vrijwel meteen kwam hij achter me aan. Volledig over zijn toeren. Hij riep, hij schold. Zelfs vandaag nog voel ik de paniek en de angst in mij, ik hoor mijzelf nog zeggen “ik ben bang van u, laat mij gerust, doe mij geen pijn”.

Ik smeekte hem om me naar huis te laten gaan maar dat mocht niet. In plaats daarvan nam hij mijn handschoenen af, smeet met sneeuwballen naar mijn gezicht en kneep in mijn vingers tot ze bijna blauw waren.

Op een gegeven moment kreeg ik de kans om mijn ouders te bellen. Ze kwamen, ik liet hem achter en de kous was af. Ik liet hem achteraf zweren dat hij moest veranderen, dat hij me niet meer pijn kon doen en dat ik een volgende keer hem zou verlaten.

Achteraf zie ik dat dat niet de eerste keer was, dat er voordien al sprake was van seksuele en emotionele mishandeling. Maanden en jaren gingen voorbij, het werd erger en erger. Van niet mogen eten tot fysiek geweld. Elke keer ontkende ik het geen wat hij deed. Want als ik dat zou moeten onder ogen komen dan betekende dat dat ik mijn eigen instincten niet meer kon vertrouwen.

Erkenning

Het heeft heel lang geduurd voor ik zelf klaar was om zijn daden te erkennen als wat ze waren: gruwelijk, onmenselijk en barbaars. Hij behandelde mij niet als een levend wezen maar als zijn eigen eigendom. Ik moest springen, luisteren en doen wat hij zei. Letterlijk zei hij wel eens ” Je bent een hond, en net zoals honden moet je naar mij luisteren, je hebt geen eigen wil, geen eigen keuze, dat beslis ik”.

Ondanks dat alles en ondanks dat ik het niet wou zien was er wel een buigevoel, een oerkracht die me zei dat wat er gebeurde, niet correct was. Soms kwam dat naar boven, dan riep ik of blokte ik hem af als hij me wou pijn doen. Dan verhief ik mijn stem om op te komen voor mijzelf. Met telkens het resultaat om harder geslagen, verkracht of mishandeld te worden.

Keer op keer groeide die kracht of dat buigevoel tot ik de moed vond om mijn verhaal anoniem online te doen. Het was de laatste bevestiging die ik nodig had voor mijzelf voor ik ontsnapte.

Vandaag de dag blijft het met momenten wel moeilijk om te erkennen wat er gebeurt is. Soms duw ik het liever even weg. Soms vergeet ik liever dat ik ooit een leven had waar ik in constante angst of misbruik leefde. En heel soms wil ik jong en vrij zijn.

Het is niet iets wat ik kan aanraden, allesbehalve. Het verleden haalt je altijd in. Daarom ben ik recent begonnen met beetje bij beetje mijn doosjes met herinneringen open te halen, ze te erkennen en een plaats te geven. En ooit, op een dag zal ik achterom kijken en denken ” je bent er”. En daar leef ik voor.

2 gedachtes over “Ontkenning

Laat een reactie achter op Christiane Heylen Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s