Vergeving

Een deel van mijn verwerkingsproces is in het reine komen met het verleden. Het begint met herkenning en erkenning. Het stopt bij vergeving. Het is een lange weg van vallen en opstaan. Het is een weg opzoek naar mijzelf en wie ik ben. Maar als ik hem kan vergeven, zijn familie kan vergeven, waarom kan ik mijzelf dan niet vergeven?

Corona

Als slachtoffer van seksueel geweld voel je je in eerste instantie schuldig. Meer nog je schaamte je. Je verstopt de wonden en doet alsof alles oké is. Je kijkt eerst naar jezelf, had ik niets verkeerd aan? Lokte ik het niet uit? Maar het antwoord op al die vragen is nee. Het is niet je schuld en je hoeft je zeker niet te schamen.

Zelf weet ik dat ook, dat ik me niet hoef te schamen of schuldig te voelen over het geweld dat me aangedaan is. Toch blijf ik me schamen, zijn er geheimen die ik voor mijzelf houd. Niet omdat ik zelf iets verkeerd gedaan heb. Maar omdat ik me diep schaam over wat ik gedaan heb om te overleven.

Mijn ex-partner was of is een monster. Mijn leven lag in zijn handen. Ik at, sliep, douchte op zijn termen. Niets gebeurde er zonder zijn goedkeuring. De enige momenten dat ik naar huis “mocht” gaan was voor school, schoolwerk of als ik iets voorhad. Alle andere dingen zoals thuis zijn, tijd spenderen met familie of vrienden was allesbehalve toegestaan.

Tot vlak voor de corona pandemie kon ik door die dingen ontsnappen aan zijn isolatie. Tot het verdict kwam: een land in lockdown. Waar anderen met plezier meer tijd doorbrachten met hun geliefden werd mijn laatste deel van vrijheid me ontnomen.

Zo goed als het jaar 2020 heb ik bij hem gespendeerd, niet omdat ik dat wou, maar omdat het moest van hem. Mijn thuis werd een vage plek waar ik enkele keren per week binnen sprong om mijn was op te pikken en terug te brengen.

Bij de isolatie hoorde ook een toename aan de frequentie van het geweld. Elke dag leefde ik in constante angst, angst dat hij zou doordraaien en zou beginnen slagen, verkrachten, mishandelen,…Met geen zicht op een uitweg. In die periode heb ik enorm veel gedaan om te overleven, acties waar ik vandaag de dag me nog steeds over schaam. Ondanks dat dit niet hoeft.

Overleven

Zoals eerder gezegd waren school of ziekte een reden om naar huis te mogen. Aangezien de eerste reden wegviel moest ik creatief zijn. Meermaals deed ik of ik ziek was of pijnigde ik mijzelf expres om naar huis te kunnen ontsnappen.

Zo weet ik goed dat ik in de zomer van 2020 op een bepaald moment thuis moest zijn. Het was de eerste moment in een lange periode dat ik zonder hem thuis was. Maar ik wist ook dat als ik zou vragen om langer dan “nodig” thuis te blijven hij zou doordraaien. Wat uiteindelijk zou resulteren in geroep en getier. Om die situatie te vermijden en toch thuis te kunnen blijven deed ik iets onbedenkelijk: ik verbrandde me expres aan kokend water en liet ik het lijken op een ongeluk.

Maar die situatie was niet de eerste of enige keer, van verbrandde vingers tot ziekte. Meer nog, in sommige momenten van woede moest ik mijzelf pijn doen om hem te doen stoppen met mij pijn te doen. Hoe verkeerd klinkt dat wel niet? Jezelf pijn doen om geweld te doen stoppen?

Het zijn dingen die ik deed om te overleven, ik moest mijzelf “haten” om hem te overleven. En soms voelt het wel alsof ik mijn ziel aan de duivel verkocht heb om ooit te kunnen ontsnappen. En ondanks dat ik ergens wel weet dat ik gedaan heb wat ik heb gedaan om te overleven, lukt het precies niet om mijzelf te vergeven.

Vergeving

Een eerste stap in mijzelf vergeven is het uitspreken van de daden die ik gedaan heb. Door ze uit te spreken worden ze echt, leven ze niet langer in mijn hoofd. Zijn ze niet langer een onzichtbare ketting die me gevangen houden.

Een volgende stap is het accepteren. Accepteren dat wat ik gedaan heb, was om te overleven. Dat gaat geen makkelijke worden. Want mijzelf vergeven gaat verder dan dat. Het gaat om accepteren dat ik niet gefaald heb in het beschermen van mijzelf. Want je mag zo sterk zijn als je wil, van een monster win je niet meteen.

Dus ik begin vandaag, ik laat het een beetje los. Ik vergeef mijzelf een beetje. Met mijn wijsheid en kracht als wapen ga ik het monster een laatste keer verslagen.

3 gedachtes over “Vergeving

  1. Sarah

    Lieve Liese,

    Deze tekst laat me niet onbewogen, dat je zulke dingen hebt moeten doen om te overleven vind ik vreselijk, maar tegelijkertijd vind ik het ook heel moedig en heel dapper dat je dit deelt met de wereld, want er zijn, daar ben ik zeker van heel veel mensen die moed putten uit je blog. Ik lees regelmatig je blog en ik ben maar wat blij dat je de moed en de kracht hebt gevonden om uit die vreselijke relatie te stappen.

    Heel veel liefs en heb geduld met jezelf het komt wel goed en mijn moeder zei me een tijdje geleden: ooit komt alles op zijn pootjes terecht en dat klinkt misschien raar maar dat klopt volgens mij vast en zeker, ik stuur je via deze weg heel veel kracht en moed en het komt allemaal inorde geloof me!!

    En zonder bij bedoelingen: je meter ziet je ongelofelijk graag!!!!!! Je bent een metekind uit de duizend en dat meen ik uit de grond van mijn hart!!!!!!

    Like

Laat een reactie achter op Sarah Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s