Mijn sociale leven terugwinnen

De gevolgen van trauma zijn eindeloos. De impact onvoorstelbaar. En het is pas iets dat je duidelijk in kaart kan brengen als je het achter je gelaten hebt. Hoe verandert trauma je (sociale) leven? En hoe draai je die verandering weer om? Het antwoord is: dat doe je niet, maar je vind een nieuw evenwicht. De weg naar dat evenwicht is enkel een lange weg van herstel.

Extravert

Als beginnende tiener was ik sociaal, had ik veel vriendinnen en deed ik niets liever dan mijn tijd spenderen met andere individuen. Ik denk dat het wel gepast is om te zeggen dat ik een extraverte persoonlijkheid had.

Ik was het meisje dat op haar veertiende een jaar op internaat ging in hartje Antwerpen. Ver weg van huis maar dicht bij cultuur, sociaal contact of kortom mijn ideale leven. Ik was niet populair maar ik had mijn vaste kliek waar ik mee op trok. Maar al die dingen veranderde stillaan toen ik mijn ex-partner leerde kennen.

Het begon met vriendinnen die ik minder frequent zag, mijn “focus” verplaatste van mijzelf en hen naar hem. Al mijn vrije tijd werd opgeslokt door hem. Vervolgens volgde mijn hobby’s die afgezegd werden, huiswerk dat later gedaan werd,…

In het begin lijkt het allemaal rozengeur en maneschijn, iemand die je graag ziet en 24/7 bij je wil zijn. Maar eigenlijk hadden mijn alarmbellen moeten afgaan, iemand van 21 die geen vrienden of eigen sociale leven had? Enorme rode vlag!

Ik veranderde van school, ging weer thuis wonen. Met die verandering en het ouder worden veranderde mijn focus weer licht. Ik wou tijd spenderen met mijn nieuwe vriendinnen, uit gaan, gaan werken. Maar elke keer dat ik het opbracht werd hij boos, snapte hij het niet want ik had hem toch?

Hoe meer tegengas hij gaf, hoe minder ik tijd spendeerde met mijn nieuwe vriendinnen. Op enkele jaren tijd was mijn extraverte karakter verandert naar een introverte.

Isolatie

Vanaf het moment dat ik afstudeerde in het middelbaar en overstapte naar de hogeschool kwam mijn isolatie in een stroomversnelling. Hij ging mee verder studeren, zelfde hogeschool, zelfde richting, zelfde klas.

Vrienden die ik maakte werden enkel voor ons beide gemaakt. 24/7 was ik bij hem. Gewild en ongewild. De vriendinnen uit mijn “jonger” leven hoorde ik niet meer. Werken deed ik enkel als hij ging werken of wanneer het voor hem goed was. Want ook dat deden we samen.

Elke dag vervreemde ik meer en meer van mijzelf, mijn vrienden, mijn familie. Hij werd mijn leven, mijn ziel, alles. Hij slokte me op en hield me onder controle. Als ik dan toch sporadisch iets met één van mijn drie overgebleven vrienden ging doen, dan ging hij mee. Alleen zette ik geen voet meer buiten. Mijn eigen sociale leven was zo goed als onbestaand.

Terugwinnen van mijn sociale leven

Het beeld is dus wel duidelijk. De dag dat ik aan zijn geweld en isolatie ontsnapte was ook de dag dat ik het proces begon om mijn eigen leven terug te winnen. Maar dat ging niet zonder slag of stoot.

Plots was ik weer alleen, had ik mijn vrijheid en leven terug. één van de moeilijkste dingen was het terug contacteren van mijn vriendinnen met de mededeling dat ik hen weer wou zien, na al die jaren. Maar dat het uitblijven van contact niet mijn eigen keuze was. Het is iets waar ik tot op de dag van vandaag mij schuldig over blijf voelen.

Ik heb belangrijke mijlpalen zoals verjaardagen gemist omwille van hem. Maar dat knaagt. Uiteindelijk begrijpen ze het stuk voor stuk en ben ik gezegend met de liefste, leukste en vooral gekste vriendengroep die ik me kan bedenken. Maar dat wil niet zeggen dat alles weer is zoals daarvoor.

Waar ik voordien geen moeite had met drukke plekken of grote menigten is dat vandaag de dag helemaal anders. Enkele weken terug ging ik bijvoorbeeld uit in Leuven met vrienden. Maar middenin die menigte van dansende jongeren voelde ik mij het slechte dat ik me in een lange tijd al gevoeld had. Middenin die menigte kreeg ik een paniekaanval.

Maar dat is niet de enige keer, op het einde van mijn stage paste ik voor een etentje met mijn team omdat 1. Er een dozijn onbekenden zouden zijn, 2. het merendeel daarvan mannen waren. Waar ik voordien geen “onderscheid” maakte in geslacht merk ik dat ik minder geneigd ben om onbekende plekken te trotseren als er enkel of veel mannen aanwezig zullen zijn.

Mijn sociale batterij raakt ook sneller leeg, ik ben snel afgeleid, ik verkies plekken die ik ken boven onbekende. Ik moet me goed en veilig voelen voor ik een stap buitenzet. Maar het gebeurde ook al dat ik een afspraak met vriendinnen afzei omdat ik me mentaal niet goed voelde, allemaal door hem.

Maar ik vond een nieuwe balans. Grote menigten? Die vermijd ik. Daarnaast plan ik rust in tussen afspraken met vriendinnen maar stuur ik hen vaker een berichtje. Maar het belangrijkste van al? Ik heb weer leren genieten van tijd met hen, tijd met andere individuen. En het mooie daaraan? Ik won er beetje bij beetje mijn sociale leven mee terug.

Een gedachte over “Mijn sociale leven terugwinnen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s