Je bent niet de schuldige

Vaak leggen we als slachtoffer de schuld bij onszelf. Daarnaast krijg je ook vaak de opmerking ” wat had je aan” of “gedroeg je je wel”. Alsof je als slachtoffer zelf de verkrachting of mishandeling hebt uitgelokt. Ook ik heb tot op de dag van vandaag het moeilijk met in te zien dat het niet mijn fout is. En waarom dat niet hoeft, vertel ik je vandaag.

Manipulatie

Als persoon heb je een soort van buikgevoel of moraal kompas dat je verteld of je juist bent of niet. Soms zit je er naast maar in situaties waar het gaat over partnergeweld, seksueel geweld of elk ander soort geweld zit je buikgevoel altijd juist!

Hoe komt het dan dat we na een tijdje afwijken van dat gevoel en gaan geloven wat die andere partij, de dader, zegt? Die vraag heb ik mijzelf ook al ontelbaar keren gesteld. Soms voelt het wel dat ik door de jarenlange blootstelling aan geweld en manipulatie een deel van mijn “gezond” verstand verloren ben.

Tot iemand me zei dat het niet verloren was maar misschien wel een beetje beschadigd. En in die redenering of denkwijze kan ik me wel vinden. Die ” beschadiging” en het herstel daarvan heeft volgens mij ook bijgedragen aan de kracht om te kunnen ontsnappen.

Maar goed, we wijken af. Om terug te komen op mijn vraag waarom denk ik dat antwoord bij manipulatie ligt. Als ik naar mijzelf kijk was het niet van de ene op de andere dag dat al die gruwelijke dingen gebeurde. Maar was het iets dat gradueel erger werd. Samen met de manipulatie.

Dag na dag, jaar na jaar kroop hij meer en meer in mijn hoofd. Ooit begon het met opmerkingen die mijn zelfbeeld afkraakte zoals ” zou je niet wat meer sporten” of ” ik denk dat je toch beter je taak zo maakt”. Telkens met de verantwoording dat de opmerking uit goede wil kwam.

Eens ik die opmerkingen “toeliet” en begon te geloven volgde een volgende fase. Waar we met zen allen de uitkomst wel van kennen. Op het einde was het zo erg dat hij soms een soort van omgekeerde psychologie gebruikte.

Zo waren er momenten dat hij getriggerd werd, kwaad werd en in plaats van mij te vertellen waarom ik het verdiende om pijn gedaan te worden, namelijk het trekken van mijn wijsheidstanden, moest ik hem vertellen waarom ik gestraft moest worden. Meer nog ik moest het echt menen en geloven.

Op die momenten zei ik dan dat het mij spijt dat ik zijn vertrouwen gebroken had, dat ik had moeten luisteren, dat ik het verdiende om pijn gedaan te worden. Alles wat maar de volgende slag of verkrachting zou voorkomen. Maar helaas werkte dit nooit in mijn voordeel.

Naar het einde toe waren er momenten waarop hij zelfs dreigde om de arts ( die mijn wijsheidstanden had verwijdert) of mijn mama te vermoorden. Als hij dan helemaal over de streep ging maande hij aan dat ik hen moest vermoorden als straf voor mijn fout. Waardoor hij alles zou vergeven.

Ik kan je zeggen dat al die dingen opgeteld je als persoon kraken. Na jaren aan die manipulatie ga je echt geloven dat dat de waarheid is. Of dat je verdient wat er gebeurt. Maar niets is minder waar. De enige die fout is, of die straf verdient is hij of eender welke andere dader.

Het is niet jou schuld

Hoezeer ik mijzelf herken in het gevoel dat het mijn schuld is, is dat het niet. Op de opmerking ” had je wel iets gepast aan” zeg ik kortweg dat ik uit eigen ervaring kan beamen dat je er doodziek of super sexy mag uitzien maar dat ik in beide gevallen verkracht werd. Dus dat jij niets in de hand hebt, maar wel de dader.

Beseffen dat het niet jou schuld is, is een lang proces. Ik moest de jaren aan manipulatie omdraaien en dat buikgevoel weer opnieuw vinden. Iets dat veel moeilijker bleek te zijn dan verwacht. Want hoe kan je jezelf nog vertrouwen als je zo een situatie meegemaakt hebt? Wie zegt er dan dat je buikgevoel je wel kan redden als het ooit weer mis gaat?

Wel dat kan niemand. We kunnen enkel maar groeien als persoon, leren uit het verleden en ons wapenen voor de toekomst. Mijn buikgevoel vertrouwen is enorm zwaar. En dat gaat dan verder dan amoureuze relaties. Dat gaat ook over mijn vriendschappen, eigen kunnen,….

Uiteindelijk heb ik de knop omgedraaid en beseft dat ik zelf niets kon doen aan de gruwelen die er gebeurt zijn. Ik had mogen roepen, tieren, niets had hem iets uitgemaakt. Niets had hem van zijn “keuze” doen afwijken. Waardoor ik nergens invloed had op de situatie. En die gedachte, die helpt ergens wel.

Check-up

Als laatste zou ik mijn blog willen afronden met een excuus. Uitzonderlijk was ze een dag “te laat”. Maar niet zonder reden. Eerlijkheid is een eigenschap of een pad dat ik met elk van jullie altijd zal willen bewandelen. Vooral omdat ik denk dat ik pas anderen kan helpen of inspireren als ik de harde en ongecensureerde waarheid vertel.

En om eerlijk te zijn zit ik de afgelopen weken in een mentale dip. Het was al een bewogen jaar met enkele knallende gebeurtenissen. Het is wel zo dat de positieve nog steeds overheersen, maar ik merk dat er een interne dynamiek verandert is.

Een soort van permanente paniek of onrust. De afgelopen weken heb ik weer heel veel last van felle nachtmerries. Dat ik in het midden van de nacht al zwetend wakker word omdat ik een nachtmerrie over hem gehad heb. En het gekke is dat ze telkens echter en echter worden. Alsof ik weer de hoofdrol speel in mijn eigen horror film.

Daarnaast is fulltime werken, een gezonde levensstijl en een druk weekend een zwaardere combinatie dan ik voorzien had. Waardoor mijn energiepijl vaak tegen het einde van de dag zwaar onder nul zit.

Met andere woorden is het tijd om enkele balansen te herstellen in mijn leven en op zoek te gaan naar een antwoord op waarom mijn nachtmerries terug zijn. Of toch proberen te achterhalen wat ze me willen zeggen.

Dat gezegd zijnde sluit ik de blog van vandaag graag af met een laatste teaser. Voor de snelle lezers, houd vandaag zeker mijn blog in de gaten voor een sneakpeak van het grote nieuws. Voor al de rest, jullie zullen nog een weekje moeten wachten #spannend!

2 gedachtes over “Je bent niet de schuldige

  1. Misschien heb je iets te veel hooi op je vork genomen, is je stress toegenomen en droom je daardoor onrustiger. Weetikveel, ik ben geen dokter natuurlijk. Maar als ik te veel wil en doe (wat regelmatig voorkomt… ahum) dan merk ik dat ook aan mijn slaapgedrag. Dat, en je bent een trauma aan het verwerken, natuurlijk.
    Dankjewel weer voor je eerlijkheid. Ik ben benieuwd naar je teaser!

    Like

Laat een reactie achter op Samantha • Zelfvertrouwen Coach Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s