Mijn verhaal

Diegene die zowel mijn overleefd sociale media of persoonlijke pagina’s volgen, hebben zeker mijn uitzending in Docu Plus gezien. Het verteld weer een andere kant van mijn verhaal. Want elke keer dat ik het vertel lijkt het wel alsof er telkens een nieuw stukje bovenkomt. Alsof ik het elke keer uit een ander standpunt vertel met een iets andere nadruk, emotie, detail. Iedere gelaagdheid heeft haar nut en neemt me mee op een reis waarvan ik vaak niet meer wist dat ik ze al eerder beleefd had. En vandaag deel ik weer net die andere invalshoek.

Het trauma

De afgelopen weken waren best intens. Van afstuderen tot meteen gaan werken. Daarbovenop mijn eerste tv interview en alles daartussen. Met die veranderingen horen ook nieuwe mensen, nieuwe collega’s bijvoorbeeld. Die ook hun “versie” van de feiten te horen kregen.

Het is niet dat ik bewust tegen de één een ander detail uitligt als bij de ander. Of dat persoon X een andere voorbeeld krijgt als persoon Y. Het hangt af van de moment, het type persoon en de vragen die ze mij stellen.

Wat trouwens meer als oké is. Het valt me op dat de meeste die me kennen een soort angst hebben om zaken te vragen als hoe ik me voel of wat er exact gebeurt is. En voor al diegene kan ik benadrukken dat ik meer dan oké ben met het delen van mijn verhaal. Vooral omdat ik er heilig van overtuigd ben dat het anderen kan helpen. Bovendien ben ik van mening dat er nog veel taboe bestaat rond dit oh zo delicate onderwerp.

Als ik kijk naar de oorsprong van mijn verhaal dan begint het bij een uit de hand gelopen verliefdheid en een boel bellen die hadden moeten rinkelen toen de oudere broer van mijn toenmalige crush ter redding schoot.

Maar zoals de romantische ziel en naïeveling die ik ben, zag ik het eerder als een heroïsche daad dat er iemand mij wou troosten, mijn vriend wou zijn en meer nog, tijd met mij wou spenderen. Als veertienjarige voelde het alsof de wereld aan mijn voeten lag.

Want zo goed als elke week ging ik schaatsen met mijn ex-partner. Meer nog, we stuurde en belde geregeld. Kortom er ontstond een vriendschap tussen een goedgelovige tiener en een Sociopathische jongvolwassenen.

Die vriendschap was dan ook de reden bij uitstek waarom mijn ouders in eerste plaats de relatie niet volledig afkeurde. Want tussen onze eerste ontmoeting en het begin van onze relatie zat een tijdspanne van een dik halfjaar.

Eerste ontmoeting

De allereerste echte ontmoeting was op de jaarlijkse Beach party in Schriek. Ik werd 14 en mocht die zomer mijn eerste fuif bijwonen. Op die fuif was natuurlijk mijn toenmalige crush die er met zijn vrienden en oudere broer was. Op die eerste ontmoeting was mijn ex-partner een achtergrondfiguur, een persoon die je er bijneemt. Mijn focus lag met andere woorden volledig op mijn crush.

Hoe we dan enkele dagen of weken later dan toch aan de praat zijn geraakt weet ik niet meer exact. Ik weet enkel dat met de opening van het schaatsseizoen mijn hart gebroken werd door de genoemde crush en mijn ex-partner klaar stond als redende engel om me te troosten.

In het begin ging alles zo goed als perfect. Hij bleef vriendelijk, respectvol, alles wat je van een doorsnee mannelijke vriend kon verwachten. En plots, begin januari was er het al bekende gesprek ” Ik moet iets vertellen”. Gevolgd door ” Ik heb gevoelens voor jou”.

Klein detail, deze liefdesverklaring werd verstuurd via een ordinaire sms. Maar goed. Ik voel nog steeds de adrenaline door mijn lichaam gieren, niet omdat ik hem graag zag. Maar wel om het feit dat ik dan eindelijk een vriendje had en niet langer uit de boot moest vallen bij mijn vriendinnen.

Achteraf gezien was het de meest foute keuze die ik ooit had kunnen maken. Want iets waarvan ik dacht dat na enkele weken zou overwaaien, werd een gewelddadige relatie van bijna zes jaar.

Angst

Angst is een zeer complexe emotie. Het kan je overnemen en doen veranderen in een heel ander persoon. Meer nog, het kan je overlevingsinstincten overnemen en je doen belanden in allerhanden nare situaties. Angst was voor mij een enorme “drijfveer” om niet bij mijn ex-partner weg te gaan.

Als eerste was hij fysiek een pak groter en sterker dan mij. Het is een simpele optelsom die mij meteen verraadde dat ik nooit van zijn leven een ruzie of “gevecht” met hem zou winnen. Daarnaast speelde hij in op de angst dat ik als oude bomma met 20 katten zou belanden door zaken te zeggen als ” Ik ben de enige die je wilt en graag ziet”, ” Niemand wil zo een trut als jou”, ” Zonder mij ga je altijd alleen blijven”.

Het is maar een greep uit de zaken die hij zei om me mentaal angst in te boezemen. Daarnaast speelde hij langs de andere kant in op mijn toekomstplan. Met name het kopen-trouwen-kinderen voor mijn 30. Door te zeggen dat hij met mij wou trouwen, kinderen wou, hij wel voor mij zou zorgen,… Allemaal lege beloftes, die gelukkig niet waar bleken te zijn.

Tot slot vreesde ik voor mijn eigen leven en dat van mijn dierbaren. Ik haalde al wel eens eerder aan dat hij dreigde om mijn mama te vermoorden. Maar daar hield het niet op. Als hij kwaad werd kon ik het aan zijn blik zijn dat hij het meende. Soms zag ik op minder als een minuut hem “veranderen” in een levensecht monster.

Waarbij ik je kan verzekeren dat zelfs de ergste horrorfilm nog minder beangstigend is als dat aangezicht. Woede stroomde door zijn lichaam, klaar om botten te breken of indien nodig te doden. Want hoe we het draaien of keren, ik geloof dat hij in staat is een ander te doden in een manische bui.

Mijn verhaal

Het zijn beide voorbeelden of aanvullingen eerder op mijn verhaal verteld uit een ander standpunt. Een andere beleving of met andere details. En als je mij zou laten doen dan kan ik nog wel ontelbaar aanvullingen doen met ontelbaar kleine details en meer. Meer nog ik zou er een boek over kunnen schrijven ( hint hint hint).

Grapje, ondanks dat een droom om auteur te worden op mijn lijstje staat, is het denk ik daarvoor nog niet het juiste moment. Op dit moment vraag je je misschien wel, of niet, af wat het nut was van deze blog. Wat dan de levensles of het advies is. En om eerlijk te zijn heb ik die niet.

De afgelopen weken waren mentaal enorm uitdagend. Waardoor ik deze week gekozen heb om te vertellen of beter gezegd mijn hart te luchten. Want ook dat hoort bij mijn verwerkingsproces: brutale eerlijkheid.

Tot slot wil ik deze blog afronden met een warme oproep om de uitzending over Partnergeweld van Docu Plus met zen allen te bekijken. Niet enkel omdat je favoriete blogster er aan deelneemt. Maar vooral omdat het taboe rond partnergeweld echt de wereld uit moet. Dus bij deze dankjewel op voorhand.

2 gedachtes over “Mijn verhaal

  1. Ik kan me nog steeds moeilijk voorstellen hoe deze hel precies geweest moet zijn voor jou, maar na elk bericht dat ik van je lees ben ik er meer en meer van overtuigd dat jij supersterk bent. Ook supersterke mensen mogen af en toe gewoon hun hart luchten en verwerken (en nog meer aansterken). Dankjewel voor je eerlijkheid. Ook in het filmpje, want hoe kalm en open jij daarin je verhaal doet, bewonder ik.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s