‘Normaal’

We willen allemaal een spannend leven vol avontuur, passie en hartstocht. Een ‘normaal’ leven van huisje-tuintje-kindje lijkt te saai, te rustig, te normaal. Tot je, zoals ik, op jonge leeftijd blootgesteld word aan trauma. Dan droom je enkel maar van dat normale rustige leven.

Normaal voelen

Wat is normaal? Wie is normaal? Wat is de standaard? Het zijn een tal open vragen waar de beste filosoof je geen antwoord op kan bezorgen. Daarom bestempelde we het doorsnee leven maar als normaal. Het typische reclame gezin of de televisie familie.

Toch blijkt dat de realiteit veel vaker van deze maatstaven ligt dan we zouden hopen. En ikzelf ben daar het ultieme voorbeeld van.

Als slachtoffer van seksueel, psychisch, mentaal,…geweld wil je niets liever dan je normaal voelen. Je wil niks liever dan bij de rest van de groep te horen. Mee met hen te praten over de dagdagelijkse problemen, vragen, mooie belevenissen.

Door de jaren heen waren er weinig momenten waarop ik mij normaal voelde. De problemen die mijn klasgenoten hadden met hun vriendjes, familie, vrienden, leken allemaal zo ver weg. Allemaal zo magisch.

Want terwijl zij het hadden over de volgende vakantiebestemming, verjaardag uitje of shoppingtrip, was het enige dat er in mij omging ‘overleven’. Jaren leefde ik in constante angst dat als ik een woord teveel, verkeerd of te weinig zei, het een reden zou om te slagen, roepen, verkrachten. Met andere woorden hunkerde ik naar het normale leven, de dagdagelijkse bezigheden.

Maar dat gevoel veranderde niet meteen toen ik ontsnapte aan mijn ex-partner. plots werd mijn verhaal bekend en werd ik onbewust bekeken als de “abnormale”. De persoon waarmee ze medelijden hadden. En ik kan je verzekeren dat dat als slachtoffer het laatste is wat je wilt.

Normale problemen

Stillaan vind ik mijn draai in het leven, mijn eigen ‘normale’ abnormale leven. Ja er zijn nog heel veel mensen die niet goed weten hoe ze bijvoorbeeld over mijn blog moeten beginnen of hoe ze zich moeten gedragen, welke opmerking ze wel of niet kunnen maken.

En mijn antwoord is: behandel zoals elk ander individu. Zelf vindt ik het veel fijner dat mijn collega’s vrienden,… vragen stellen over wat er gebeurt is of hoe ik mij erbij voel dan dat ze ‘schrik’ moeten hebben dat ik in tranen ga uitbarsten bijvoorbeeld.

Want persoonlijk voelt het juist normaler aan als iemand het rechtstreeks vraagt in plaats van dat je merkt dat ze iets willen vragen en het niet doen.

Bij mijn ‘normale’ leven horen ook ‘normale’ problemen. En God wat ben ik blij dat ze er zijn. want dat wil zeggen dat er hoop is, hoop op herstel, hoop op mijn eigen huisje-tuintje-kindje. En dat vooruitzicht, dat is iets waar ik vol enthousiasme naar uitkijk.

3 gedachtes over “‘Normaal’

  1. “Normaal” is het gemiddelde van alle afwijkingen. Ik weet niet meer van wie die uitspraak komt, waarschijnlijk uit de wiskunde.
    Als ik jouw verhalen lees, dan vind ik je ook abnormaal. Abnormaal sterk, wijs en dapper. Ik zie je niet als zielig slachtoffer, maar eerder als voorbeeld voor veel mensen die zich in jouw verhalen herkennen.

    Like

  2. Sarah

    Lieve Liese,

    Hier weer een berichtje van je trotste meter of moet ik zeggen een reactie van je trotse meter?

    Ik herken me gedeeltelijk in jouw verhaal want ik vraag me ook dikwijls af wat is normaal “ben ik normaal??”
    Maar ik denk dat normaal zijn gewoon je eigen zelf zijn is, je bent uniek en normaal zoals je bent met je eigen levensverhaal, en je mag fouten maken, dat is heel normaal want daaruit kun je leren en zo word je (maar liese dat ben jij natuurlijk al)een wijs persoon met weer wat meer levenservaring.

    Maar de maatschappij doet ons nog meer nadenken over wat is normaal, want tegenwoordig ben je abnormaal als je niets hebt men heeft de dag van vandaag voor elk ding dat afwijkt van de norm een naam en in een aantal gevallen vindt ik het sterk overdreven laat een kind toch een kind zijn en laat een volwassen toch een volwassen zijn en doet hij of zij een beetje anders dan is dat het unieke aan die persoon.

    En tot slot zou ik nog het volgende willen zeggen, het belangrijkste is wat jij zegt behandel mensen met een beperking of het nu psychisch of lichamelijk is gewoon normaal want het zijn gewoon mensen die jammer genoeg door het leven getekend zijn of bij de geboorte een slecht lotje getrokken hebben maar het zijn ook gewone mensen, die een normaal leven proberen te leiden.

    Heel veel liefs en een dikke kus van je fiere meter aan mijn heel normaal metekindje!!!!!!!!
    Sarah

    Like

Laat een reactie achter op Christiane Heylen Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s