Groei

Groei of groeien kan je op verschillende manieren bekijken. Of beter gezegd op verschillende vlakken. Hoe dan ook is het iets positiefs, iets moois en zelfs bijna iets magisch. Ook ik ben gegroeid, als persoon, qua karkater/persoonlijkheid en in mijn levenservaring. En bij die componenten zou ik vandaag graag stil staan.

Onherkenbaar

Het, bijna, anderhalve jaar dat ik op weg ben in mijnverwerkingsproces, ben ik enorm hard gegroeid. Als ik kijk naar het meisje dat ik 7-8 jaar geleden was toen ik mijn ex-partner leerde kennen en de jonge vrouw die ik nu ben, dan kan ik zeggen dat ik op alle vlakken positief verandert ben.

Het is een aspect van mijn verwerking waar ik de laatste tijd enorm hard bij stil sta. En dat ben ik pas enkele weken geleden beginnen beseffen. Tijdens een etentje met één van mijn vriendinnen ging het over eerste indrukken, beter gezegd mijn eerste indruk. En hoe ze vond dat ik gedurende onze vriendschap enkele keren gegroeid was als persoon.

Die opmerking deed me even nadenken. Want wat ze zei, dat klopte wel. Meer nog, ik kon mijn groeimomenten exact vastpinnen met enkele andere belangrijke gebeurtenissen in mijn leven. Namelijk de relatie met, het ontsnappen van en de nasleep ervan. Je kan misschien wel zeggen dat ik haast onherkenbaar ben geworden.

Onafhankelijke vrouw

Onherkenbaar, voor mij ben ik ‘onherkenbaar’ geworden om wel twee redenen. Enerzijds is er een organische groei gebeurd. Eentje die iedereen meemaakt als ze ouder worden. Van de puistjes die weggaan tot de vrouwelijke vormen.

Maar ook mentaal ben ik organisch gegroeid, volwassener geworden zoals onze ouders wel eens zouden zeggen. Daarnaast kreeg ik ook een maturiteit en levenswijsheid. Die spijtig genoeg te maken hebben met mijn tweede reden.

Gedurende mijn relatie met hem, tussen mijn 14 en 20, was ik bijna een constante Liese. Daarmee bedoel ik dat ik er tijdens die hele periode er zo goed als altijd hetzelfde uitzag. Hetzelfde haar, dezelfde kledij, dezelfde introverte bange persoonlijkheid.

Als ik er op terugkijk voel ik een soort van zwakte, of machteloosheid is beter gezegd het juiste woord. Zo weet ik dat ik een jaar of drie geleden in de zomers een set gelnagels had laten zetten, zonder zijn expliciete toestemming. Die avond draaide we samen een shift in de zaak van mijn grootouders, en net toen niemand keek, gebeurde het. Zonder waarschuwing trok hij een gelnagel inclusief mijn eigen nagel, eraf. Met de simpele reden dat hij het niet mooi vond.

Ik voel tot op heden de pijn van mijn eigen nagel die van mijn vinger getrokken word, het bloeden dat erop volgde en de tranen die ik moest bedwingen. Op nog geen twee minuten was ‘de klus’ geklaard en werkte hij verder alsof er niets gebeurd was.

Die situatie was allesbehalve een zeldzaamheid, het was eerder een normaliteit. Het geweld was de norm. Daarbij gepaard was de hulpeloosheid, gevoel van zwakte en onmacht ook een dagdagelijkse realiteit.

Door te ontsnappen nam ik een deel van die macht terug, een deel van mijn bescherming. En ik denk dat ik vandaag zo onherkenbaar ben geworden, is omdat ik niet wil dat hij een deel van deze sterke onafhankelijke vrouw zou kunnen herkennen als een product dat hij gecreëerd heeft.

Ik wil niet dat de kleren die ik draag, het lichaam dat ik aanraak of de sterkte geest dat ik ben, dat hij daar iets mee te maken heeft. Ik wil dat als hij mij zou zien, de macht en de kracht ziet van een jonge sterke vrouw die een monster zoals hij overleefd heeft.

Meer nog, ik wil niet dat hij, of iemand anders, mij ooit nog aanziet als het kleine hulpeloze meisje dat ik ooit was. En ik denk dat die kracht ertoe geleid heeft dat ik ben wie ik vandaag ben.

Trots

Hoe dan ook, om welke reden ik ook gegroeid ben, ben ik trots. Trots op de vrouw die ik zie als ik in de spiegel kijk. Trots op de zus, vriendin, dochter en partner die ik ben. Maar ook dankbaar, dankbaar voor ieder van hen en ieder van jullie om mij dag in dag uit te steunen.

Het is een woord dat ik lang niet hebben durven gebruiken. Een woord of gevoel dat ik lang niet heb mogen en kunnen ervaren. Volgens hem was ik een nietsnut, een mislukkeling. Maar kijk mij dan nu. En dat mantra hou ik me voor als ik me even verslagen voel.

Dan kijk ik naar hem, waar hij staat in zijn leven en hoe zijn eigen acties zijn graf hebben gegraven. En dan kijk ik naar mij, het potentieel dat na zo lang eindelijk getoond kan worden en de tijd en ruimte heeft om te groeien en te ontpoppen tot een prachtige vlinder.

Tot slot wil ik, zoals zo vaak, jullie allemaal bedanken. Bedankt voor de steun, de liefde, de mooie worden. Zonder jullie, zonder mijzelf, zonder ons, had ik nooit geweest wie ik vandaag ben, dus merci!

2 gedachtes over “Groei

  1. Ik ben nog steeds van mening dat jij nooit de mislukkeling bent geweest in dit verhaal, maar dat je ex juist de “zwakkeling” was. Het is namelijk geen teken van kracht als je iemand compleet uitbuit, mishandelt en denigreert, maar wel als je daaraan ontsnapt.

    Like

  2. Sarah

    Lieve Liese

    Je bent een heel sterkte vrouw daar ben ik van overtuigd en dat besef ik steeds wanneer ik jouw getuigenissen lees

    Wat me erg geraakt heeft is je verhaal over de kunstnagel hoe kan iemand toen jij nota bene bij je grootvader en Chrisje werkte zoiets doen? En dan nog om het feit dat hij het gewoon niet mooi vindt. Een beest doen nog niet zulke dingen en dan gewoon verder werken hoe kan dat? Daar kan ik helemaal niet bij mijn metekindje zo pijn doen en dan gewoon doen of er niets aan de hand is, Dan ben je gewoon geen mens maar de grootste niksnut die er bestaat.

    En Liese je mag trots zijn en mocht ik een grote hoed hebben zou ik hem voor jouw afzetten want jij hebt die nietsnut klein gekregen en dat verdient heel veel moed. Terwijl jij al enorm veel bereikt heeft, blijft hij de nietsnut van een jaar en half geleden.

    Liese ik zou met het volgende willen besluiten, jij bent en dat heb ik gezien uitgegroeid tot een knappe slimme en zelfstandige vrouw die ik nog steeds zie evolueren.

    Liese probeer zoveel mogelijk van elk moment te genieten en ook van het leven en trek je niet aan van wat andere mensen zeggen en wanneer ze roddelen denk ik altijd wat een oninteressant leven hebben die mensen dat ze over andere mensen moeten bezig zijn.

    Jouw trotste meter die heel fier is meter te mogen zijn van de strafste madam van de wereld,
    Sarah

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s