Onzekerheid

Vandaag is het bijna vier weken geleden dat ik mijn laatste blog schreef. Wat wil zeggen dat ik twee weken ‘over tijd’ ben. De afgelopen 14-21 dagen ging er dan ook een alarmbel af in mijn brein met de zin ‘schrijf een blog’. Maar ze is, of ze was niet dringend genoeg om er effectief eentje te schrijven. En ja, daar heb ik ook een hele goede reden voor.

Reflectie

Er zijn een aantal redenen waarom ik mijn blog begonnen ben. Enerzijds als manier om met mijn trauma om te gaan. Anders om andere, net zoals mij, een hart onder de riem te steken. Maar misschien wel de grootste reden van al: het taboe over partner, fysiek, mentaal en seksueel geweld te doorprikken.

Afgelopen maande blogde ik dan ook met tros en goede moed. Waarmee ik niet wil zeggen dat ik niet enorm blij en trots ben op de stappen die ik gezet heb, want dan ben ik zeker wel. Maar de laatste weken voelt het alsof ik eerder kwantiteit als kwaliteit lever. Alsof ik ‘moet’ bloggen. En daar is niemand wat mee.

Dus in plaats van die knallende stem in mijn hoofd haar gelijk te geven, suste ik het met het gedacht dat het mijn blog en mijn leven was. Tot er iemand, en daar later meer over, mij zei dat ik ook eerlijk kon zijn. Dat ik kon vertellen hoe ik me voelde. En dat is exact wat ik vandaag ga doen.

De weg kwijt

Ik spendeerde mijn weken met het dilemma of de vraag ‘wil ik nog wel blijven bloggen’, en zo ja, met welk doel, welke insteek? ik woog beide scenario’s af, en om eerlijk te zijn ben ik er niet veel wijzer uit geworden. Of althans niet over de toekomststrategie.

Op korte termijn zijn er nog wel enkele onderwerpen waarover ik graag meer zou vertellen of die ik dieper zou willen uitlichten. Maar dan blijft de vraag: ‘ wat met de toekomst’. En daar ben ik even de weg kwijt.

Voor diegene die mij regelmatig zien, spreken, of althans ‘updates’ vragen over het onderwerp insert naam ex-partner, weten dat ik al even speel met het gedacht mijn verhaal te vertalen naar een boek. Niet enkel omdat het al mijn grote droom is sinds ik deze aarde bewoon, maar ook omdat ik sterk geloof dat ik zo nog harder het taboe kan doorpikken.

Of ik al dan niet auteur zal worden blijft een keuze die ik zelf moet maken. Maar zoals alles in het leven vraag ik graag advies aan mijn dierbaren rondom mij. Dus wat denken jullie?

Check-up

Geen zorgen, je favoriete ( was het maar waar, *lachje*) blogster, verlaat jullie nog niet. Ik beloof hierbij plechtig dat er volgende week woensdag, stipt om 12 uur, een blog zal verschijnen. Maar goed, nu we dat deel gehad hebben zou ik graag overgaan naar een check-up.

De afgelopen maand was nogal bewogen, druk, gevarieerd en vol met verrassingen. Na anderhalf jaar ruilde ik mijn trouwe bolide in voor een nieuwere, hippere, meer mij wagen. En ik moet zeggen, ik ben zeer blij met mijn wagen.

Ik koos voor een klein stadswagentje met een open dakje, en dames en heren, het brengt je waar geluk. De zomerse temperaturen van het weekend en deze week hebben me al veel gelukkige momenten bezorgd, simpel en alleen door in de zon met een cabrio te cruisen, FANTASTISCH.

Daarnaast mocht ik ook na bijna vier maanden wachten, mijn officieel diploma in de bus ontvangen. Een ware mijlpaal na de ellende en horror van de afgelopen jaren. Stiekem lach ik wel van binnen dat mijn ex-partner ( die dezelfde richting ging volgen om mij te controleren) uiteindelijk niet zijn diploma haalde.

Nu kan ik ergens rust vinden en een dikke denkbeeldige fuck you zeggen tegen al die keren dat hij zei dat ik het niet kon, niet slim genoeg was, ze mij betere punten gaven omdat de docent mij leuker vond als hem. Dus fuck you, dit neem je met niet meer af klootzak!

Voor de rest heb ik deze maand uitgebreid de tijd genomen om op mijzelf te focussen, naar mijn lichaam te luisteren en vooral veel te rusten. Het afgelopen anderhalf jaar in vrijheid was geweldig, maar het voelde ook wel aan als een marathon. Dus voor een keertje in mijn leven was ik iets minder aanwezig bij mijn vriendinnen, maar focuste ik wel op mijn mentale en fysieke gezondheid.

Dat gezegd zijnde komen we al weer aan het einde van mijn blog. Zoals eerder beloofd, zien jullie volgende week een blog verschijnen. En waar die over gaat ja….daarvoor zal je tot volgende woensdag moeten wachten.

Toedels!

4 gedachtes over “Onzekerheid

  1. Ik, als niet echt een bekende van je maar desalniettemin iemand die je verhalen graag leest omdat je zo open en eerlijk bent en je me daarmee raakt, zou het zeer zeker aanraden om aan dat boek te gaan werken. Mijn mening is dat je een enorm pure schrijftaal hebt, je weet mensen te raken (die jou niet persoonlijk kennen – ja, zoals ik) en je weet je verhaal en je punt duidelijk over te brengen. Als ik jouw blogposts lees, dan is het soms net of ik naast je sta terwijl je verhaal tot leven komt. Ik zeg dus: zeker iets mee doen!

    Like

  2. Sarah

    Lieve Liese,

    Liese via deze weg een superdikke proficiat, dat je ondanks alles dat dierbare en langverwachte document dat diploma heet in handen hebt.

    Ik vroeg me de voorbije week na onze afspraak heel dikwijls af hoe doet en deed ze het allemaal. 1 hoe kon ze die verdomde nietsnut zo zijn gang laten gaan terwijl jij als sterkte vrouw niets liet merken aan iemand want niemand had iets door.
    2 je hebt alles bereikt dat je dat je de afgelopen jaren of jaar hebt willen bereiken je school op een succesvolle manier afwerken. Terug de draad oppikken met vrienden enz.

    Ik begrijp ook heel goed dat je soms echt geen zin hebt om iets te delen en je tegen je hoofd zegt verdomme als ik geen zin heb heb ik geen zin om iets te delen met de wereld en als iemand dat recht heeft dan bij jij het want jij bent de blogster en niemand anders.

    Wat ik zo fantastisch vind aan jouw is dat je die negatieve periode uit je leven wil neerpennen en ik zou zeggen doen!!!! Want alleen jij kan vertellen hoe het allemaal gelopen is en misschien kan je op deze manier ook mensen bereiken die je blog niet lezen.

    Tenslotte je blijft de éne uitdaging na de andere zoeken en dat maakt me zo trots een metekind dat nog maar net haar diploma op zak heeft en een goede job heeft en al direct aan een bijjob als auteur denkt en Liese een klant van me zei me je dromen moeten geen dromen blijven want anders heb je er later spijt van dat je het niet gedaan hebt.

    Hij zei als ik klein was had ik een speelgoed Ferrari ‘tje en na dat ik wat heb gespaard heb ik mijn droom een echte knalrode Ferrari gekocht. Nu ja dat is iets helemaal anders maar waar je kan moet je dromen proberen “en ja lukken ze niet” dan kan je toch niet zeggen ik heb het niet geprobeerd.

    heel veel liefs
    je meter die blij is zo’n sterke madam als metekindje te hebben

    Like

Laat een reactie achter op Sarah Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s