Afgestudeerd

Afgelopen week had ik mijn proclamatie. Wat lichtjes surrealistisch aanvoelde aangezien ik mijn diploma reeds in februari behaalde en sindsdien voltijds aan het werk ben. Al dan niet was het een fijn gevoel om op die manier in de bloemetjes gezet te worden. Daarnaast had het ook nog een persoonlijk kantje: een overwinning die ik haalde tegenover mijn ex-partner.

Samen uit, samen thuis

Zoals dat gaat in een verwerkingsproces is geen enkele periode hetzelfde. De ene moment ben ik zoals een kameleon en merk ik niet eens dat ik nog niet zo heel lang geleden in een gewelddadige relatie leefde. Maar aan de andere kant zijn er periodes waarbij die verwerking zich constant op de voorgrond begeeft, en dat laatste is ook de periode waarin ik me momenteel bevind.

Mijn manager vroeg me enkele dagen terug of ik nu tevreden was met de richting die ik gedaan had en het werk dat ik deed. En die vraag in combinatie met mijn proclamatie bracht weer bepaalde herinneringen en beseffen naar boven.

Want zoals jullie wel, of niet, weten, ben ik mijn opleiding gestart samen met mijn ex-partner. En ook de keuze van die specifieke opleiding was iets wat hij (mee) beslist had. Want als ik eerlijk moet zijn had ik nooit voor de richting Marketing gekozen. In plaats daarvan had ik eerder het pad als psycholoog, criminoloog of een ander helpende carrière gekozen. Wat trouwens niet weg neemt dat ik mijn huidige job met veel plezier en passie doe, dat terzijde.

Maar zoals altijd had hij een mening en een visie. Toen het einde van mijn middelbare carrière in zicht kwam, en ik mijn keuze moest maken, was hij er als de kippen bij om ‘advies’ te geven. En zoals alles rook dat ‘advies’ naar wat hij wou dat ik deed.

Aangezien hij niet geloofde in psychologen, of het nut ervan, werd die keuze van richtingen al snel van tafel geveegd. Uiteindelijk startte ik september 2018 mijn opleiding samen met hem. Wat dan wel een aangenaam verrassing en verwezenlijking bleek te zijn toen ik afgelopen week afstudeerde zonder hem.

Controle

In tegenstelling tot de doorsnee student, heb ik dus geen ‘normale’ studententijd beleeft. Zo gingen mijn vriendinnen na de uren wel eens op café, een hapje eten of uit. Maar ging ik, of beter moest ik, mee met hem weer naar huis. Dag in dag uit volgde ik zijn ritme, zijn wensen, zijn leven.

Al die dingen deed hij maar met een reden: controle hebben. Als ik het achteraf bekijk was ik het perfecte slachtoffer, want tegen de tijd dat ik meer vrijheid had doordat ik in een andere klas zat, was ik het gedwee schaap dat bleef doen wat hij zei.

Meer dan eens kreeg hij zijn kuren waardoor ik de les vroegtijdig moest verlaten, niet kon studeren of simpelweg zijn huiswerk kon maken. Als ik dan mindere punten haalde als hem was het ‘je bent gewoon te dom’.

Om dan afgelopen week, zonder hem, en met onderscheiding af te studeren, voelt dan ook als een echte overwinning aan. Mijn studententijd mag dan wel niet een ‘normale’ tijd zijn geweest, het is wel de tijd waarin ik mijzelf heb leren kennen en de moed en de kracht vond om bij hem weg te gaan. En daar, daar drink ik eentje op, schol!

3 gedachtes over “Afgestudeerd

  1. Gefeliciteerd, Liese! En “normaal” is niet besteed aan mensen die bijzonder zijn 😉 Je weet nooit waar het leven je nog brengen zal. Zeker niet nu je én je vrijheid én een goed zelfbeeld terug hebt, want er is nu niemand meer die bepaalt wat jij wel en niet mag doen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s