Stalking

Mijn ex-schoonouders hebben altijd al een noemenswaardige persoonlijkheid en levensstijl gehad. Van een verzamelende moeder tot een vader die duidelijk geterroriseerd werd door zijn eigen, soms labiele, vrouw. Ieder huisje heeft zo zijn kruisje en in mijn filosofie geloof ik er sterk in dat iedereen moet doen wat hem of haar gelukkig maakt. Al waren er wel enkele reacties die ik allesbehalve van deze abnormale familie verwacht had.

Ex-schoonfamilie

Ik heb nooit echt een goede band gehad met mijn ex-schoonmoeder. Vanaf dag één leek ze mij bestempeld te hebben als geen goede vriendin voor haar zoon, dat achteraf bleek dat juist haar zoon een psychopathisch verkrachtend monster was, laten we even ter zijde.

In alles maar dan ook alles maakte ze enorm duidelijk dat ik niet gewenst was. Zo voorzag ze geen eten, mocht ik me niet douchen of werden zelfs mijn spullen doorzocht in de periodes dat ik er verbleef. Zelf voelde ik me allesbehalve comfortabel bij, maar onder de duim van mijn ex-partner, bleef ik maar komen, ookal kreeg ik telkens het deksel op mijn neus.

Het gekke was dat ze tijdens sommige periodes dan weer speciaal zaken meebracht van de winkel voor mij. Van sokken tot yoghurts die ik graag at, die vrouw was allesbehalve te voorspellen. Maar ergens gedurende de relatie escaleerde ook haar haat of wangenoegen tegenover mij. Zo heeft, zonder aanleiding, mij een keertje geduwd, omdat zij boos was. Volgens haar was ik daar om haar man in te palmen en leugens te verspreiden. Compleet van de pot gerukt natuurlijk.

Op de bewuste avond dat ik mijn ex-partner verliet had ik dan ook moeten weten dat de reactie van mijn ex-schoonouders verre van normaal zou zijn. Op het feit dat ik hen vertelde dat hun zoon mij al jaren sloeg omwille van het trekken van mijn wijsheidstanden, kreeg ik van vaderlief “xxx dat mag wel niet hé, zullen we erover praten?” en van moederlief “Ik kom niet tussen in de relaties van mijn kinderen.”

Daar stond ik dan, aan de grond genageld. Zoals we beide weten ben ik die avond ontsnapt en diende ik een week later klacht in tegen mijn ex-partner. Daarbij hoopte ik nooit meer mijn ex-schoonfamilie tegen te komen, maar niets was minder waar.

Stalking

Iets meer als een halfjaar na mijn aanklacht, in de zomer van 2021 begon het ons op te vallen dat mijn ex-schoonfamilie verdacht vaak voorbij ons huis reed, wandelde, fietste,… Terwijl ze hier allesbehalve iets te zoeken hadden. Op elk tijdstip van de dacht passeerde ze hier en hielden ze ons in het oog alsof we een stel criminelen waren.

Tot ik op een dag naar mijn schoonheid afspraak vertrok, en plots de auto van mijn ex-schoonmoeder zag passeren en omdraaien. Na enkele minuten kreeg ik door dat dit niet toevallig was maar dat ze een achtervolging had ingezet. Pas 20 minuten, en 15 kilometer later, raakte ik haar kwijt.

Al was dat niet haar laatste stoot. Begin september 2021, na al enkele weken aan terrorisatie, stond ze plots achter de auto van mijn huidige vriend. Hij zei nog iets van ‘Hey wie is die gekke vrouw achter de auto?” Waarop ik keek en de grond onder mijn voeten voelde wegzakken. Mijn ex-schoonmoeder stond pal achter zijn auto, te kijken, te spioneren. We zijn meteen uitgestapt en vroegen haar wat de bedoeling van dit alles was, waarop ze benen nam en zo snel mogelijk als ze kon vertrok.

Die dag was de maat voor mij vol en besloot ik met het verzamelde bewijs melding te gaan maken wegens stalking. Gelukkig hield na die melding de terrorisatie van mijzelf en mijn gezin op, maar sinds kort lijkt het alsof ze weer begonnen zijn.

Weer passeren zijn ouders te pas en te onpas voor onze woning, duiken ze op,… Tot nu toe blijft het tot het onnodig passeren, maar elke dag groeit de angst en de paranoia dat ze deze keer verder zullen gaan dan toen.

Onbegrip

Wat er al die tijd niet bij mij ingaat is dat ik nooit of te nimmer hun naam, hun gezin, mijn ex-partner heb zwartgemaakt, hun naam heb vernoemt of zelfs maar iets heb laten vallen. Ondanks de gruwelen die hun zoon mij heeft aangedaan, heb ik respect gehad en ben ik mijn weg gegaan. En toch verwijten ze mij, het slachtoffer, dat hun zoon nu in een psychiatrische instelling of afdeling verblijft.

Terwijl hij diegene is die mij jarenlang mishandeld, misbruikt en gemanipuleerd heeft. Terwijl hij mijn leven kapot heeft gemaakt. Terwijl hij mij al die jaren, ervaringen, geluk ontnomen heeft. én bovendien dat nog eens trots bekend heeft.

Dat, dat begrijp ik eens niet. Het enige dat ik kan hopen is dat er iets van menselijkheid in deze personen aanwezig is om hun acties te doen stoppen en mij, mijn gezin en mijn geliefden gerust te laten. Want de enige die schuld treft aan heel dit verhaal, is hun zoon zelf.

3 gedachtes over “Stalking

  1. Ik vind het niet gek dat die ex-schoonouders van je gek zijn, gezien hoe hun zoon is geworden. Hij zal het niet van een vreemde hebben, denk ik dan. Dat gezegd hebbende is stalking vreselijk. Kan de politie je niet (opnieuw?) helpen? Wij hebben hier in NL een TV programma dat stalkers aanpakt. Als het te erg wordt misschien hen inschakelen?
    Ik vind dit zo vies. Waar halen stalkers überhaupt de tijd vandaan?

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s