Een ode aan de liefde

Als kind droomde ik van het huisje, tuintje, boompje. Een stabiel en warm gezin voor mijn kinderen. Of met andere woorden het contrast van de situatie waarin ik opgroeide. Aan dat ideaal toekomstbeeld kwam een abrupt einde toen ik mijn ex-partner leerde kennen. Om na zo een monster lief te hebben was dan ook een enorme uitdaging. Maar eind goed al goed, de droom die ooit werd doorprikt, kent weer een nieuwe balans.

Turbulente tijden

De maanden na mijn ontsnapping was ik een regelrecht wrak. Na bijna 6 jaar was ik plots alleen, en hoewel die relatie allesbehalve gezond was, ontstond er een bepaalde leegte. In die maanden zocht ik meer als eens de toevlucht in een glaasje teveel of het gezelschap van niet altijd zuivere partijen.

Met andere woorden haalde ik de ‘schade’ van een single leven in op een mum van tijd. Die sporadische dates, korte flings of hoe je zoiets mag noemen, waren goed voor even maar al snel kwam dat knagend gevoel terug. Dat gevoel dat hunkerde naar warmte en genegenheid.

In de periode dat het besef kwam dat dat niet te vinden was bij een onvolwassen jongeman, leerde ik mijn huidige partner kennen. Compleet onverwacht en zonder intenties stal hij dan ook mijn hart. Al verliep ons liefdesverhaal ook niet van een leien dakje.

Opnieuw liefhebben

De liefde, het is iets moois, iets fragiel en zo intens. Het is een emotie die je doet leven, althans zo voelt dat toch voor een hopeloze romanticus als mijzelf. De eerste maanden van onze relatie waren als het ware fantastisch (nu ook nog hoor).

Maar op een bepaald moment kwamen oude trauma’s, onverwerkte gevoelens en vooral oude patronen weer naar boven. Die periode was dan ook zeer moeilijk. Ik besefte dat ik niet de partner was die ik wou zijn, of dat onze relatie was zoals ze moest zijn. Gelukkig vonden we elkaar weer na een intense periode aan zelfevaluatie en groei.

Opnieuw liefhebben verliep allesbehalve zoals in de sprookjes. Bovenop de normale prikkelen en hobbels in een relatie, droeg ik een extra rugzak gevuld met onvoorspelbare reacties, paniekaanvallen, woede-uitbarstingen en een hoop wantrouwen.

Elke dag is een dag waaraan ik niet enkel aan mijzelf maar ook aan onze relatie werk. Niet omdat het moet, maar omdat ik het wil. Ik wil een beter persoon en partner zijn, iemand waarop ik trots kan zijn. En daarom ben ik dan ook enorm dankbaar voor mijn partner.

Want sinds dag 1 is hij mijn rots in de branding, mijn steunpilaar. Iemand die mij met mijn voetjes op de grond houdt maar tegelijk ook steunt en aanmoedigt in het volgen van mijn dromen en passies. Hij is de persoon waarbij ik mij veilig en thuis voel. De persoon die mij heeft geleerd dat het belangrijk is om jezelf graag te zien, voor jezelf op te komen en te zijn wie je bent.

Als ik terugkijk op het pad dat we het afgelopen jaar bewandelt hebben, hoe ik daardoor als individu gegroeid ben, dan kan ik enkel maar intens geluk en blijdschap ervaren. Het was een hobbelig pad, het is zelfs soms nog een hobbelig pad. Maar samen komen we eruit, daar, daar ben ik zeker van.

3 gedachtes over “Een ode aan de liefde

  1. Sarah

    lieve liese,

    Ik ben terug bijgelezen op je blog.

    Ik weet dat onzichtbare mishandeling zoals je zegt mentale mishandeling inderdaad erg ver kan gaan zo ver dat sommige mensen overgaan tot zelfmoord. Want als je dagelang hoort wat doe je op deze bol, je zorgt voor miserie, je kan niks en als je iets doet gaat het altijd mis, niemand ziet je graag,… zo kan je mensen drijven tot zelfmoord.
    De onzichtbare letsels die een persoon zo kan aanrichten zijn in heel veel gevallen erger dan iemand zou denken, als je een persoon zo klein kan krijgen dat hij geen greintje vertrouwen meer heeft in zichzelf en geen tikkeltje zelfvertrouwen meer heeft kan het helemaal mis gaan.

    Ik vind het verschrikkelijk dat mijn sterkte madam synoniem voor geweldig metekindje dat allemaal heeft moeten meemaken. Sterkter nog ik vind dat niemand zulke dingen mag meemaken. Want iedereen moet kunnen zijn zoals hij is en geen rolletje spelen om zo te ontsnappen aan vreselijke dingen.

    Ik ben blij dat je na al je miserie eindelijk het gevoel hebt mijn leven is terug in balans. Ik hoop dat het monster en zijn hele familie stilaan maar zeker uit je leven en uit het leven van je dierbare verdwijnt. Want zo’n monster kan je echt wel missen als kiespijn. Ik heb het gevoel van uit je laatste blog bericht dat je nieuwe vriend je wel helpt met vallen en opstaan om de sterkte vrouw te worden die je wil zijn. Maar ik heb het gevoel dat je al een heel sterkte vrouw ben want als je al de mentale en fysieke mishandelingen van de voorbije 6 jaar hebt kunnen doorstaan dat zeg ik jij bent echt super straf en niet klein te krijgen en ik ben dan ook behoorlijk trots op jouw

    Je gaat steeds door en door als een sterkte vrouw met een fantastiche job een goed lief je appartement allemaal dingen die laten zien dat je al veel gedaan hebt en ook al veel verwezelijkt hebt en als je binnenkort op je appartement woont lach dat maar eens hard omdat monster want hij blijft lekker terplaatsten trappelen. Hij zal het nooit zo ver schoppen als mijn geweldig metekind, Liese wees lief voor jezelf en zorg goed voor je zelf.

    Liese

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s