Het ‘verslavende’ aan partnergeweld

Meer als eens kreeg ik de vraag waarom ik niet sneller wegging, of waarom ik niet eerder iets deed. Los van dat dat een ‘verkeerde’ vraag is, heb ik daarvoor wel een aantal antwoorden klaar. In eerste instantie heeft het lang geduurd voor ik door had dat wat er gebeurde, fout was. Daarbovenop werkt de cyclus van partnergeweld als een soort ‘verslaving’ waarvan moeilijk valt ‘af te kikken’.

De cyclus van partnergeweld

Partnergeweld, misbruik, mishandeling,… stuk voor stuk zware onderwerpen waarbij je als slachtoffer vaak (of misschien zelfs altijd) de schuld legt bij jezelf. En dat gevoel wordt, of althans voor mij, toch een beetje versterkt met een aantal vragen zoals ‘waarom ging je niet eerder weg’. Alsof ik het fijn vond om mishandeld of verkracht te worden.

Al stelt niemand die vraag met die bedoeling. En ergens is het waarschijnlijk een logische vraag om zo een gruwel te kunnen bevatten, of althans proberen te vatten. Voor mij onderscheid ik enkele grote redenen: ik was doodsbang voor mijn eigen leven (en mijn dierbaren), ik wist lang niet dat het fout was wat er gebeurde, het werkte als een soort drugs.

En die laatste klinkt ongetwijfeld zeer gek, maar ergens wel logisch als je gaat kijken naar de verschillende ‘fases’ van partnergeweld, die zich bovendien blijven herhalen zolang je in dat geweld zit:

  • Fase 1: Sfeer van spanning waarbij de pleger merkbaar woedend, boos, geprikkeld is. En het slachtoffer op zijn/haar beurt let op zijn/haar verwoordingen, uitingen,..
  • Fase 2: Crisis, de pleger gaat over tot fysiek, psychisch, verbaal, seksueel geweld. Waarbij het slachtoffer zich vernederd, kwaad, droevig voelt.
  • Fase 3: de pleger gaat zijn/haar daden verantwoorden en legt de oorzaak bij een andere partij (vaak bij het slachtoffer) waardoor het slachtoffer begrip gaat tonen, zelf gaat willen veranderen, verantwoording gaat afleggen.
  • Fase 4: Wittebroodsweken, de pleger gaat om vergiffenis vragen, maakt beloftes, zegt dat deze gaat veranderen, praat in bepaalde gevallen over zelfmoord,… Hierop gaat het slachtoffer de dader een kans geven.

Zoals eerder aangehaald herhaalt dit gedrag zich tot je als slachtoffer uit deze cirkel stapt. Maar wat dit juist zo ‘verslavend’ maakt zijn de verschillende fases met bijhorende emoties en stoffen die aangemaakt worden in je lichaam.

Op een bepaald moment ‘kikt’ je brein op die dieptes en hoogtes, ben je gewoon aan de constante spanning, constante ‘honeymoon phase’. Waardoor je een soort van moet afkicken van dat hele gebeuren.

Wrang gevoel

Is dat fout om toe te geven of onder ogen te zien? Nee, allesbehalve. Het toont maar aan hoe moeilijk zo een zaak, zo een belevenis is. Al vind ik het zelf zeer moeilijk om dit nu neer te pennen, toe te geven, uit te spreken.

Het is gek hoe je onbewust meesurft op die stoffen in je brein, die naast al die andere redenen, ervoor zorgen dat je telkens weer die nieuwe kans geeft. Ondanks dat je op voorhand weet dat het in een mum van tijd weer het zelfde liedje zal zijn.

Met deze ‘bekentenis’ of eerder verwoording hoop ik, zoals met al mijn blogs, dat ik iemand bereik, iemand kan helpen. Want man wat is dit zo vaak, zolang een ‘last’, een schaamte, een verdriet.

Ondanks dat ik weet dat ik een ‘straffe madam’ ben die zich niet hoeft te verantwoorden of te schamen voor het gruwel dat haar is aangedaan, steken vaak die gevoelens van onzekerheid, boosheid en vernedering de kop op. Maar met zoals in dit proces en de mantra die deze zin lijkt te worden: het is oké, oké om je zo te voelen, en ooit komt het goed, beloofd.

3 gedachtes over “Het ‘verslavende’ aan partnergeweld

  1. Wat ikzelf zo erg vind aan niet alleen jouw verhaal, maar alle verhalen waarin sprake is van misbruik, is dat de slachtoffers niet alleen de schuld toegewezen krijgen van de daderkant, maar ook van omstanders. Alsof jij een bewuste keuze hebt gemaakt om dit te moeten meemaken… Dat is toch te achterlijk voor woorden? Niemand heeft ooit bewust gekozen om in een rol van misbruik terecht te komen. Maar het overkomt wel veel mensen. Wat je overkomt, daar kies je lang niet altijd voor. Daar heb je 0 schuld aan. Hoe je ermee omgaat, dat je uiteindelijk voor jezelf durft en kunt kiezen en vecht, die cirkel doorbreekt, dat is een bewuste keuze. Dat is moed en kracht. En als alle mensen die er omheen staan nou eens daarnaar kijken in plaats van naar de niet-bestaande “schuld” van het slachtoffer, dan zijn we als samenleving weer wat gegroeid.
    Overigens, even iets heel anders: hoe is het afgelopen met je stalkers?

    Like

    1. Dat is spijtig genoeg een harde realiteit. Vind het verschrikkelijk dat we vandaag de dag eerder vragen horen als “wat had ze aan”, alsof dat iets met zo iets gruwelijks te maken heeft. Laat ons hopen dat we ooit op een punt komen dat we als samenleving zulke zaken niet meer durven uitspreken. Voorlopig is het met de stalkers iets rustiger, gaat wat in periodes. Ik hoop uit de grond van mijn hart dat het zo blijft. En zoals altijd: bedankt voor je reactie!

      Geliked door 1 persoon

      1. Waar dat onbegrip vandaan komt, weet ik niet. Maar het geeft alles nog een extra laag belasting en heftigheid. Alsof mensen zich moeten schamen voor wat hen is aangedaan, het is op geen enkele manier dat slachtoffers erom hebben gevraagd. Ook niet middels kleding of weetikhet. Walgelijk. Misschien moeten we compassie gaan leren op school. Begrip hebben voor de medemens.

        Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s