Vaccinatie

In een eerdere blog ging ik al eens dieper in op de medische kant van mijn misbruik. Of eerder hoe mijn medische ‘kwaaltjes’ een reden waren om te misbruiken/mishandelen. En vandaag ga ik daar nog iets dieper op in.

Corona

Vandaag (lees zaterdag), stond de afspraak van mijn boosterspuit gepland. In een wereld waar corona niet meer weg te denken is, was het voor mij een no-brainer om me te laten vaccineren. Toch was het voor tot kort een verboden woord om uit te spreken.

Al vanaf het begin van de relatie met mijn ex-partner was het duidelijk dat hij, en zijn familie, een andere kijk hadden op de medische wereld. Dokters, medicatie en ziekenhuizen waren pure onzin, niet te vertrouwen. Zelf beholpen ze zichzelf op basis van kruiden, natuurlijk ‘medicatie’ of het oeroude uitzieken.

Hiermee wil ik even niemand die hierin gelooft afkraken, zolang je zelf hiermee kan leven en geen ander kwaad doet, be my guest. Maar daar wrong, zoals altijd het schoentje, al snel werd die levensstijl of visie opgedrongen.

En zoals met alles in onze relatie gebeurde dat geleidelijk aan. Tot begin 2020. Plots stond corona voor de deur en moesten we met z’n allen in quarantaine. Vanaf het moment dat er stemmen op gingen in de regering dat er vaccins zouden komen, werd de mening in het gezin duidelijk: wij willen geen vaccin.

Hier laat mijn geheugen me even in de steek vanaf wanneer deze effectief in ‘uitvoering’ zijn gegaan, maar één ding is zeker: als ik vandaag de dag nog in die relatie had gezeten had ik nooit mijn booster ‘mogen’ gaan halen.

‘Eigen keuze’

Het hele frappante aan dit hele verhaal is dat in de zomer van 2020 mijn ex-partner dacht dat hij corona had. Hij was doodziek, kon niet meer… En in plaats van dat zijn ouders hem naar het ziekenhuis brachten, was mijn mama plots goed genoeg om te rijden.

Moederlief van ex-partner moest de hond nog uitlaten en vaderlief vond het eten van die avond belangrijker. Bibi trok dus samen met hem en mijn mama naar het ziekenhuis. Voor hem kon er een uitzondering gemaakt worden, maar geen haar op mijn hoofd dat er zou mogen aan denken om zelf medische hulp te zoeken als het nodig was.

Achteraf voel ik enkel de pure woede, de manipulatie en machtsspelletjes. Vanochtend trok ik dus zonder enig greintje van angst naar het vaccinatiecentrum, niet enkel om mijn medemens te beschermen (want persoonlijk vind ik dat wel belangrijk, wederom is dat een keuze dat je zelf moet maken). Maar ook om zelf een eigen keuze te maken, en ja, ik voelde me trots, sterk om ergens te weten dat ik het hef nu zelf in handen heb. En aan mijn ex-partner: een dikke vette middelvinger.

ps, kan me nog vaag herinneren dat de eerste spuit eind 2020 gezet werd. En dat ik, en mijn familie, stiekem een beetje gelachen hebben dat hij die ‘verschrikkelijk’ spuit toch kreeg. Een koekje van eigen deeg zeker?

2 gedachtes over “Vaccinatie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s