Machteloos

Als je vandaag de dag kijkt naar het aantal klachten van en corresponderende straffen als het gaat over verkrachting, partnergeweld,.. Dan zijn de cijfers schrijnend, ronduit belachelijk en een extra steek naar de slachtoffers toe. Wat me de afgelopen week hard is bijgebleven is de getuigenis van een zeer moedige vrouw “De rechter vond hem een monster, maar gaf hem wel zo goed als de minimumstraf.” Machteloos is het gevoel dat ik bij deze uitspraak krijg, maar ook het gevoel als het gaat over mijn eigen verhaal.

Opgesloten in je eigen leven

Over iets minder als twee weken vier ik mijn twee jaar overleefd. Een mijlpaal waar ik enorm tros op ben, zeker als ik kijk naar wat ik in die tijd allemaal bereikt heb. Van mijn rijbewijs halen tot afstuderen met bijhorende vaste baan en tot slot het kopen van mijn eigen stekje samen met mijn lieftallige wederhelft.

Maar met het dichter komen van die bewuste datum, groeit ook weer het pijnlijk besef van die gruwel die er ooit heeft plaatsgevonden. Daarbij hoort ook het knagende gevoel van machteloosheid, niet enkel vandaag de dag maar ook toen.

Naarmate de jaren verstreken en het geweld escaleerde, groeide ergens in mij een diep besef dat wat er gebeurde, niet correct was. Maar telkens dat ik voor mijzelf de knoop doorhakte om bijvoorbeeld in het midden van de nacht weg te sluipen of het tegen iemand te vertellen, stak het gevoel van machteloosheid op. Want wie zou mij geloven? En wie zou ervoor kunnen zorgen dat hij ver uit mijn buurt bleef aangezien hij nota bene op nog geen 500 meter van mijn ouderlijke woning woonde.

Dat gevoel in combinatie met de angst en manipulatie zorgde ervoor dat ik een gevangenen werd van mijn eigen leven. Vaak dacht ik, hoopte ik dat er iets verschrikkelijks zou gebeuren zodat ik kon ontsnappen aan de gruwelen die er plaats vonden. Want om eerlijk te zijn leek doodgaan vrediger dan het monster waarmee ik samenleefde.

Machteloos

Machteloos voelde ik mij telkens weer het misbruik of geweld begon, machteloos om gevangen te zitten in je eigen leven en lichaam. Want hoewel ik met mijn hele bewustzijn niets van dat alles wou, kon ik niet anders dan ‘toegeven’ in de hoop dat het snel gedaan zou zijn.

Maar ook vandaag de dag voel ik me machteloos, machteloos als slachtoffer in deze wereld. Want hoe je het draait of keert kiest onze maatschappij vaak nog het slachtoffer als zondebok. En indien er over wordt gegaan tot een proces, krijgt de dader vaak een minimale straf opgelegd die aanvoelt als een trap na in plaats van de erkenning die we verdienen.

Telkens ik zo een gruwelijk verhaal hoor of lees groeit die machteloosheid, maar ook de stem in mij om het anders te doen, anders te maken. Het geeft mij telkens de kracht om te blijven vechten, te blijven schrijven in de hoop dat iemand mij hoort. En wie weet, als ik hard genoeg roep, vaak genoeg schrijf, iemand met macht in dit land of op deze aardbol de boodschap hoort. Maar tot dan, tot die dag er komt, blijf ik vechten tegen de machteloosheid die niemand van ons zou mogen voelen.

2 gedachtes over “Machteloos

  1. De aanhouder wint, zeggen ze niet voor niets. Dit kan niet eeuwig blijven, er zal verandering moeten komen. Hoe, wanneer… geen idee. Maar die straffen inderdaad… zijn vaak ronduit belachelijk laag voor wat de daders hebben gedaan.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s