Twee jaar overleefd

Vaak blazen we als mens op deze aardbol kaarsjes uit als we verjaren en een jaartje ouder worden. Maar vandaag, of toch enkele dagen geleden, blies ik enkele symbolische kaarsjes uit. Niet omdat ik een jaartje ouder werd, wel omdat ik op 20 november de symbolische twee jaar overleefd, overschreed. En wat was me dat voor een rit!

Net gisteren

Twee jaar, het lijkt een eeuwigheid geleden en tegelijk alsof het nog maar net gebeurd is. Afgelopen zondag ‘won’ ik één derde van mijn jaren in partnergeweld terug. Gek, surrealistisch maar volledig de realiteit. Toch kan ik de dag dat ik vertrok én overleefde, me nog goed herinneren.

Nog even levendig voel ik de adrenaline door mijn aderen stromen en tegelijk de angst. De constante angst dat hij achter me aan zou komen en het allemaal voor niets zou zijn geweest. En met elke trap dat ik deed, voedde er een kracht in mij. Een kracht die mij suste en de moed gaf om te blijven te gaan, te blijven trappen ondanks de pijn in mijn longen.

Ik herinner me nog goed de opluchting en veiligheid die ik voelde toen ik thuis de oprit opreed. Maar ook de realiteit die stillaan binnenkwam. Alsof ik eindelijk na al die jaren die enorme last van mijn schouders kon laten vallen en ademhalen.

Die avond en de dagen erop zullen voor altijd in mijn geheugen gegrift staan. Mijn emoties waren een mix van opluchting en angst. Enerzijds was ik ‘blij’ dat ik eindelijk mijn verhaal kon doen, maar anderzijds was er die angst dat hij plots voor mij deur zou staan. En die angst was niet onrealistisch.

Zoals ik hem kende smeekte hij me om terug te komen. En toen ik hem via alle mogelijke kanalen blokkeerde, mailde hij. Hij schreef hoe het hem speet, hoe graag hij wou dat ik hem nog een kans gaf en hoe hij mij absoluut opnieuw wou leren kennen. Letterlijk zijn woorden.

Stuk voor stuk leugens en pure manipulatie. Speet het hem? Nee. Geloofde ik hem? Absoluut niet. Soms vraag ik me het wel af, of hij spijt zou hebben. Spijt van de gruwelen die hij mij aandeed. Spijt van de permanente littekens die hij gevormd heeft. Niet op mijn huid maar wel in mijn ziel. Maar als ik eerlijk moet zijn, denk ik het niet. Geen enkele cel in zijn lichaam zal maar één dag spijt hebben gehad. En als het dan is, dan is het omdat hij nu de gevolgen moet dragen.

Twee jaar

Nu, meer dan twee jaar later, blik ik terug op een enorm bewogen periode. Een periode waarin ik mijzelf kwijt ben geweest en opnieuw heb gevonden. Een periode waarin ik mijn dromen liet uitkomen en verving met nieuwe. Een periode waar ik lief en leed deelde met de belangrijkste personen in mijn omgeving. Maar ook een periode waar ik mijn ware vriendinnen leerde kennen.

Met deze symbolische dag besloot ik ook dat het tijd was om actie te ondernemen. Want als je mijn blog al eventjes volgt, weet je dat mijn ex-schoonfamilie er hun hobby van heeft gemaakt om zowel mij als mijn gezin te stalken, nee te terroriseren. En lang na mijn eerste klacht bij de politie heb ik het zo gelaten, gezwegen.

De waarom is duidelijk. Ergens liet ik het ‘gebeuren’, stak ik het geen ze deden ver weg omdat ze zo onrechtstreeks een deel van hem levende hielden in mijn leven. Dus in plaats van toe te geven aan de waarheid dat hij hier ergens op deze aardbol nog aanwezig is, stak ik het weg, klasseerde ik het en deed ik alsof mijn neus bloeide.

Maar uiteindelijk besefte ik dat het genoeg was. Genoeg aan horror en terrorisatie. Genoeg aan hun daden. Zij zijn niet het slachtoffer, dat ben ik. Dus met een klein hartje belde ik voor de tweede maal naar de politie om een klacht neer te leggen. En één ding kan ik je verzekeren, deze keer stop ik niet bij een vriendelijke waarschuwing. Nee deze keer worden ze op hun plek gezet en stopt het manipulatieve gedrag van dit gestoorde gezin.

Als ik terugblik op de periode dan kan ik zeggen dat ik over het algemeen gelukkig ben met de Liese die ik geworden ben. Ik hoor wel eens ‘je ziet er gelukkig uit’ of ‘je zou niet zeggen dat je dat hebt meegemaakt’. En dat is volledig waar. In de mate van het mogelijke ben ik gelukkig, in het reine met de gruwel.

Ja er zijn dagen dat ik me rot voel en niets liever zou willen dan schreeuwen naar deze oneerlijke wereld. En ja er zijn dagen waarop ik het liefst van al zou wensen dat hij de horror zou beleven die hij mij aandeed. Maar op de meeste dagen ben ik gelukkig met de kleine dingen. En als hij dan ooit dit alles zou lezen dan heb ik maar één ding te zeggen: je had gehoopt dat je me klein zou krijgen maar dikke vette pech l*l.

Tot slot zou ik ook jou, jullie, mijn lezers en trouwe vrienden willen bedanken voor de steun, de liefde, de moed en kracht. Bedankt om week na week mijn hersenspinsels te lezen, samen te groeien, samen te vallen. Merci en tot over twee weken (virtueel hé).

Liefs, Liese

Een gedachte over “Twee jaar overleefd

  1. Gefeliciteerd met dit jubileum, Liese. Daar mag je met recht even bij stil staan en trots op zijn. Nu die ouders aanpakken met dezelfde energie als die in dit bericht ligt en laat hen maar weten dat jij klaar bent met hen. Jij verdient beter en ik ben blij dat je dat eindelijk ook krijgt.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s