‘Quiche’

Enkele weken terug vierde ik mijn twee jaar overleefd. Een symbolische dag die me bij zal blijven voor de rest van mijn leven. Een dag waarop ik mijn eigen leven weer in handen nam en een stem gaf aan alle gruwel die al die tijd diep verborgen lag. Maar het verhaal van die dag, de beweegreden waarom, het is eentje dat gestoord is. En tegelijk ook perfect illustreert wie hij was.

Vrijdag 20 november 2020

Die bewuste vrijdag was ik thuis, waarom dat was, weet ik niet meer. Wat ik me nog wel herinner is dat ik die week ‘meer’ thuis was dan ‘normaal’. En dat ik in de dagen voordien online en anoniem hulp zocht. Ergens diep in mij smeedde ik ontsnappingsplannen, manieren om te vluchten uit mijn gewelddadige relatie, zonder dat het uit zou draaien op iets ernstiger.

Waarom dat plan tot het quiche moment niet uitgevoerd werd, is duidelijk. Pure angst. Als ik mijn ex-partner moet beschrijven dan is het een duivel in schaapskleren. Ik zie nog steeds zijn donkere ogen vol woede naar mij kijken, vol wrok en haat. En juist die ogen en die haat van hem deden mij bibberen van angst.

Soit. Die bepaalde vrijdag was ik dus thuis. Maar zoals bijna elke avond, werd er verwacht dat ik daar de avond zou spenderen. Dus toen de klok vijf uur naderde, sprong ik op mijn fiets op weg naar zijn ouderlijk huis. En het gekke is dat juist die keuze, die keuze van hem om mee te eten, er heeft voor gezorgd dat ik slechts enkele uren na mijn komst, voorgoed zou vertrekken.

Die avond stond er quiche op het menu. En in plaats van dat hij of zijn vader deze in stukjes sneed, moest ik dit doen. Al was er één probleem: ik had de quiche niet recht afgesneden. Voor ieder (normaal) persoon is dit iets dat de aandacht niet waard is. Maar voor hem? Voor hem was het reden genoeg om te flippen.

Zoals altijd begon hetzelfde liedje dat ik moest boeten voor mijn daden en daarom het fysieke geweld verdiende. Maar in plaats van dit te laten gebeuren, stond ik op. Ik zei hem dat ik naar huis ging en hem later belde. Dus ik nam mijn spullen en trok mijn jas aan.

Binnen de minuut stond hij achter me, trok hij met geweld de muts van mijn hoofd en verbood hij me om naar huis te gaan. Ik denk dat ergens in mij op dat moment iets is geklikt of eerder gesprongen want zo hard als ik kon ben ik om hulp beginnen roepen. Hierop is zijn moeder naar beneden gekomen (hun living bevind zich op de eerste verdieping), wat mij de kans gaf om de deur uit te snellen en mijn fiets te nemen.

Vol adrenaline en angst probeerde ik de poort te openen om de vrijheid in te fietsen. Maar ook deze keer stond hij al snel achter me. Vol woede smeet hij mijn fiets de kant in en begon hij te slaan, te duwen op mijn kaken in combinatie met een reeks aan scheldwoorden en verwijten. En ook deze keer riep ik, schreeuwde ik om hulp.

Uiteindelijk lukte het me te ontsnappen tot op straat, waarop tegelijk zijn ouders naar buiten kwamen om poolshoogte te nemen van de situatie. En op de vraag wat er scheelde, zei ik: “xxx slaat me al jaren.” Op deze korte, niet alles omvattende zin, kreeg ik het antwoord van moederlief “Ik moei niet met de relatie van mijn kinderen.” en vaderlief “We zullen naar binnengaan en erover praten.” En zoals jullie weten zijn die woorden en het geloof dat ik mee naar binnen zou gaan, mijn redding geweest.

Eigen graf gegraven

Dat een stukje quiche de start zou zijn van mijn nieuwe leven, wie had dat gedacht. Onbewust heeft hij door deze uitval, zijn eigen graf gegraven. Want alhoewel ik besefte dat het fout was wat er gebeurde, weet ik niet hoe lang het anders had geduurd voor ik zou ontsnappen.

Nog steeds krijg ik de rillingen als ik terugdenk aan die dag of de emoties. Gek is het, surrealistisch. En vaak sta ik er niet bij stil, maar verdomme ik ben een sterke madam. Het zijn dagen zoals 20 november waarop ik mezelf er weer aan herinner aan hoe anders het leven had kunnen zijn. Maar ook dagen waarop ik weer een stukje van mijzelf begraaf.

Want terwijl ik de ‘nieuwe ik’ ontwikkel, sterft de oude. Stap voor stap vorm ik een nieuwe Liese, eentje die sterk in haar schoenen staat en weet waar ze waard is. Een Liese waarop ik enorm trots ben. Het zijn gekke en emotionele dagen, maar ooit, ooit kijk ik terug en zal ik zeggen: “Ik heb het gemaakt.”

Een gedachte over “‘Quiche’

  1. “En vaak sta ik er niet bij stil, maar verdomme ik ben een sterke madam.” – 100% mee eens! 🙂
    Alles wat de oude jij heeft doorstaan, heeft ze gedaan uit liefde voor jou. Je bent hier, omdat zij doorzette. De oude jij hoeft dus niet te sterven, ze is reeds wedergeboren ❤

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s