Koffieklets

De laatste tijd merk ik dat ik een soort writer’s block heb. Het is een combinatie van een bepaald gevoel van censuur en het leven dat aan me voorbij vliegt. Het eerste is een voortvloeien van enkele harde meningen over mijn blog die telkens ik begin, me de moed ontnemen. Het laatste is, denk ik ‘gewoon’ ouder worden. Daarom neem ik graag vandaag even de tijd om de grootste lijnen van de afgelopen weken mee te delen.

Geen klacht ingediend

Zoals jullie weten, had mijn ex-schoonfamilie de ‘geweldige’ hobby om mij en mijn gezin te stalken. Van achtervolgingen tot het dagelijks opduiken bij de vriend van mijn zusje, of de ongewenste bezoeken op de werkplek van mijn wederhelft. Omdat ik het een hele tijd geleden wel welletjes vond, besloot ik het hef in handen te nemen en voor een tweede keer klacht in te dienen tegen dit gestoord gezin.

Zo gezegd, zo gedaan. Ik denk 2 maanden terug (of wat langer kan ook), zat ik weer in dat zelfde politiekamertje, op exact dezelfde stoel als de vorige keren. Braaf deed ik wederom mijn verhaal en hoopte ik vurig dat het die keer de laatste zou zijn. Op het einde bleek dat ook mijn zus en wederhelft hun versie mochten komen vertellen. En hup, ook zij naar daar. Althans mijn zus is er effectief geweest, maar mijn wederhelft niet.

Die laatste besloot ik namelijk zelf af te zeggen. Na ettelijke keren de afspraak te hebben moeten verplaatsen op vraag van de politie, was mijn geduld op. In plaats van dat zo een klacht een soort opluchting zou moeten zijn, werd het een hels blok aan mijn been waar ik enkel nog van wakker lag.

Omdat ook de familie, tot op de dag van vandaag, zich koest houdt, nam ik de gok en koos ik voor rust. Gek, ik weet het. Maar als ik eerlijk moet zijn vind ik dat je enkel iets moet doen als je er volledig achter staat. En slapende honden opnieuw wekken, dat doe ik liever niet. Nu kan het twee kanten uit. Enerzijds (en dat hoop ik van harte), is de boodschap overgekomen en kunnen we met z’n allen naar een rustig leven. Of anderzijds zijn ze maar in een winterslaap en begint het binnenkort opnieuw. Hoe dan ook, voor nu probeer ik van deze gekke familie niet teveel wakker te liggen en houd ik de acties voorlopig voor bekeken.

Opnieuw naar de psychologe

Wat ‘positiever’ nieuws: ik vond opnieuw een psychologe. Toen ik besloot om geen klacht in te dienen, besloot ik meteen dat het tijd was om een ander onderwerp opnieuw aan te snijden: professionele hulp. Deze week is het zover en heb ik het eerste gesprek met een nieuwe psycholoog.

Ik denk dat het voor deze fase van mijn herstel een ondersteunde factor kan zijn die de balans brengt in mijn brein. Daarnaast merk ik dat ik de laatste tijd weer enorm veel ‘last’ heb van nachtmerries. Niet het soort waarvan je ’s nachts wakker schiet, wel het soort dat enger is: levensechte dromen met levensechte situaties.

Het is volgens mij een signaal van mijn lichaam dat het tijd is om bepaalde wonden open te trekken en ermee aan de slag te gaan. Dus, het plan is om elke twee weken een uurtje te gaan praten over alles wat er gebeurt is. Persoonlijk voel ik me daarbij zeer goed en tegelijk trots. Het was geen makkelijke keuze om toe te geven, maar wel de juiste.

Dat gezegd zijnde ben ik voor deze week rond, nu kruip ik weer even in mijn zeteltje, met een kopje thee, want ook dat leerde ik dit jaar: geniet van de kleine dingen in het leven en neem voldoende rust.

PS dikke merci aan elke lezer: ik apprecieer ieder van jullie enorm!

Veel liefs, Liese

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s